DİVAN Işk da'visi kılan kişi hiç anmaya hırs u bevâ Işk evine girenlere ayruk ne meyi ü ne vefâ Gerçek âşık olan kişi anmayı sar dünya ahret ' Âşık değüldür ol kişi yüriye İzzeti kova 3 İzzet ü erkân kamusı bunlardın* dünya sevgüsi Işkdan haber eyitmesün kim dünya izzetin seve Dili-yile ışk diyenler bilmezler ışk neydüğİni Benüm cevâbum sen eyit ışka izzetümdür bahâ Her kim İzzetten geçmedi âşıklık bühtandur ana Hergiz girdüği yok-durur ışk ile izzet bir eve 6 Dünya vü izzet ışk-ıla bular sâzkâr olmadı Vallah nükte benüm değül ışk hâzırdur görmez reva ■ Her kimde ki ışk var-ısa ayruk nesne sığmaz anda Dost döşeğine geçemez at u katır yahud deve Bu cümle âşık olanlar ışk ile geldiler yola Müşâhadeye gark olan düşmeyiserdür o ağa 9 Yûnus'a âşık dlyüben zinhar özenüp gelmemiz Çok bezirgân ziyân ider vancağız uzun yola Bir kez yüzün gören kişi ömrince hiç unutmaya Teşbihi sen olasın ol ayruk nesne eyttmeye Tâata turan zâhldün gözleri seni görürse Teşbihini unudup ol mihraba secde itmeye 46 * 3 Ağzına şeker aluban gözleri sana tûş olan Umda ol şekerini ayruk çeyneyüp yutmaya Ben seni sevdüğüm içün eğer bahâ dirler ise İki cihân mülkin virem dahi bahâsı yetmeye İki cihân toptolu bâğ u bustân olur-ısa Senün kokundan eyü gül bustân içinde bitmeye 6 Gül ü reyhânun kokusı âşıklara ma'şûk yeter Âşık olanun maşûkı hergiz öginden gitmeye Isrâfil sûrın urıcak mahlûkat turu gelicek Senün ününden artuk ün hiç kulağum işitmeye .Zühre ylre inübenl sazın nüvaht iyler İse Âşıkun işreti sensüz gözi ol yana gitmeye 9 Ne iderler hânumânı ya sensüz iki cihâm İki cihân fidî sana kimesne gümân dutmaya Sekiz uçmağun hurisi eğer bezenüp geleler Senün sevgünden özgeyi gönlüm hiç kabul itmeye Bu dünyada ne ola kim âhıretde ol olmaya Hûr-ıla gılmân gelicek âşık elin uzatmaya 12 Yûnus seni se veliden beşaret oldı canına Her dem yeni dirlikdedür hergiz ömrin eskitmeye 3 1 İki cihân zlndân*ısa gerek bana bustân ola Ayruk bana ne gam gussa çün inâyet dostdan ola 2 Varam ol dosta kul olam hem açıluban gül olam Hem ötüben bülbül olam turağum gülistan ola 3 Dost yüzlni gördi gözüm erenlere toprak yüzüm Söz anlayana bu sözüm gerek şekeristân ola 47 t 4 Her da’vîden geçen kişi dostdan yana uçan kişi Işk şarâbın içen kişi geh esrük geh mestân ola 4 5 Sensüz iki cihan benüm zindan görinür gözüme Senün ışkımla bilişen gerek hâs-ul-hâsdan ola 6 Işka döyemedi özüm gensüzin söylerin sözüm Yûnus senün işbu sözün âlemlere destân ola / 4 Işk eteğin tutmak gerek akıbet zeval olmaya Işkdan bir elif okursan kimseden suâl olmaya Işk didüğin tuyar-ısan ışka candan uyar-ısan Işk yolma candur fidî ana fidî mâl olmaya 3 Asıl-zâdeler nişanın eğer bilmek diler isen Özl oğlan da olursa sözinde vebâl olmaya Ariflerden nişân budur her gönülde hâzır ola Kendüyi teslim eyleye sözde kıyl-ü-kâl olmaya Görmez misin sen aruyı her bir çiçekden bal ider Sinek ile pervânenün yuvasında bal olmaya 6 Dürr ü cevher ister isen âriflere hidmet eyle Câhil bin söz söyler ise ma'nîde miskal olmaya Miskin Yûnus zehr-i katil ışk elinde tiryak olur İlm ü amel zühd ü tâat bes ışksuz halâl olmaya 5 İy âşıklar iy âşıklar ışk mezheb ü dindür bana Gördi gözüm dost yüzini yas kamu düğündür bana Ayruk bana ben dimeyem kimseneye sen dimeyem Bu kul o sultan dimeyem işldenler kala tana 48 3 Dost ışkına ulaşaldan dünyâ âhire t bir oldı Ezel ebed sorar-ısan dün İle bugündür bana Ayruk bize yas olmaya hiç gönlümüz pas olmaya Zira Hak 'dan gelen âvâz savulmaz bir ündür bana Ben ışkımdan ayrılmayanı dergâhımdan ınlmayam Eğer benden gider isem senün İle varam bana 6 Ol dost beni viribldl var dünyayı bir gör dldi Geldüm gördüm hoş ârâyiş seni seven kalmaz ana m Kullarına va’d eyledi yarınki gün gömem didi Ol dostlarım sevlndüği yannum bugündür bana Yûnus seni din idindi din nedür İman idindi Işka bugün yarrn nolur İşi budur öndln sona 6 1 Anma mısın sen şol güni cümle âlem hayrân ola Nidesini bilimeyüp bî-hod u ser-gerdân ola • 2 İsrafil sûnnı ura hep mahlûkat yirden tura Derilüben haşre vara kadı anda Sübhân ola 3 Zebânfler çeke duta ilede tamuya ata Deri yana sünük tüte katı ulu figan ola - 4 Mâlik çağıra tamuya çeküp meydâna getüre Tanrı korkusundan tamu zari kılup nâlân ola 3 Tağlar yirinden ınla gökler heybetden yanla Ilduzlar bağı kınla düşe yi re galtân ola 6 Yazuklarumuz dartıla anca perdeler yır t ila Bilmedüğün günahlarım anda sana ayân ola 7 Yûnus eydür İşbu sözl erenlere toprak yüzi Diler Hakk’ı göre gözl inâyet ger andan ola 7 *♦7 Aceb aceb ne nesnedür bu derd ile firak bana Camımı serhoş eyledi ışk ağı vu tiryak bana Kimün kim rencl var-ısa derdine dermân istesün Kesdi benlim bu rencümi dermân oldı bu derd bana 3 Işk odına yan dir isen gönüllere gir dlr isen Karanular aydın ola ne kandil ü çırak bana Gökden inen dört kitâbı günde bin kez okur-ısan Erenlere münkir isen dîdar ırak senden yana Miskin Yûnus erenlere tekebbür olma toprak ol Toprakdan biter küllisi gülistandur toprak bana 8 Benem ol ışk bahnsı denizler hayrân bana Deryâ benlim katremdür zerreler umman bana Kaf tağı zerrem değül ay u güneş bana kul Hak-dur aslum şek değül mürşiddür Kur an bana 3 Çün dosta gider yolum mülk-i ezeldür illim Işkdan söyler bu dillim ışk oldı seyrân bana Yoğ-ıken ol bârigâh var-ıdı ol pâdişâh Ah bu ışk elinden âh derd oldı dermân bana m Âdem yaradılmadın can kalıba' girmedin Şeytân la'net olmadın arş-ıdı seyrân bana 6 Yaradıldı Mustâfa yüzi gül gönli safa Ol kıldı bize vefâ andandur ihsan bana Şeriat ehil ırak iremez bu menzile Ben kuş dilin bilürem söyler Süleymân bana Forma: 4 ’ 50 â Yûnus bu halk içinde eksiklüdür Hak bilür -Dîvâne olmış çağrur dervişlik bühtan bana Ç 9 Gider idim ben yol sıra yavlak uzamış bir ağaç Böyle latif böyle şirin gönlüm eydür bir kaç sır aç Böyle uzamak ne ma’nidür çünki bu dünya fânidür Bu fodullık nişânıdur gel berü miskinliğe geç 3 Böyle latif bezenüben böyle şirin düzenüben Gönül Hakk'a uzayuban dilek nedür neye muhtaç Ağaç karır devran döner kuş budağa bir kez konar Dahi sana kuş konmamış ne güğercin ne hod dürrâc Bir gün sana zeval ire yüce kaddün ine yire Budaklarun oda gire kaynaya kazan kıza saç 6 Yûnus imdi sen bir nice eksükligün yüz bin onca Kun ağaca yol sorınca teferrüclen yoluna geç T 10 Sen bu cihân mülkini kafdan kafa dut&ın tut Ya bu âlem malını oynayuban utdun tut * Süleymân’un tahtına şâd olup oturdun bil Dîve periye düpdüz hükümleri itdün tut 3 Feridun hâzinesin Nûşin-revân genciyle Karûn malına katup sen maluna katdun tut 51 Bu dünyâ bir lokmadur ağzunda çeynenmiş bil Çeynenmlşi ne tutmak ha sen anı yutdun tut Ömrün senün ok bigi yay içinde toptolü Tolmış oka ne turmak ha sen anı atdun tut 6 Herbir nefes kim gelür keseden ömr eksilür Çün kese ortalandı sen anı düketdün tut Çün denize gark oldun boğazıma geldi su Deli bigi talbınma iy biçâre batdun tut Yüz yıllar hoşlığ-ıla ömrün geçerse Yûnus Soıı-ucı bir nefesdür sen anı da ötdün tut 11 Din ü millet soransan âşıklara din ne hâcet Âşık kişi harâb olur harâb bilmez din diyânet •• Âşıklarun gönli gözi maşûk dapa gitmiş olur Aynık sûretde ne kahır kim kılısar zühd ü tâat 3 Tâat kılan uçmağ-içün din tutmayan tamu içün Ol ikiden fârig olur neye benzer bu işâret Her kim dostı sever ise dostdan yana gitmek gerek İşi güci dost olıcak cümle işden olur âzât Anun gibi ma'şûkanun haberini kim getürür Cebrâll-i mürsel sığmaz şöyle olmdı işâret 6 Soru hisâb olmayısar dünya âhıret kovana Münker ü Nekir ne sorar terk olıcak cümle murât Havf u recâ gelmez anda varlık yoklık bırağana İ İm ü amel sığmaz anda ne terazu var ne sırât Ol kıyâmet bazannda her bir kula baş kayısı Yûnus sen âşıklar-ıla hiç görmeyesin kıyâmet 52 R 12 9 İy beni ayıblayan gel beni ışkdan kurtar Elünden gelmez ise söyleme fâsid haber Hiç kimsene kendüden hâlden hâle gelmedi Cümlemüzün hâlini ma’şûk ider mukarrer 3 Âşıklarım her hâli ma’şûk katmda biter Sözün var ana söyle benüm elümde ne var • 9 Her kim ışk kadehinden içdi-yise bir cur'a Ana ne yad ne biliş ne esrük ü ne humâr Âşıklarım hâlini âşık olanlar bilür Işk bir gizlü hazne dür gizlü gerekdür esrâr 6 Dost yüzinden nikâbı her kim giderdi-ylse Hicâb kalmadı ana aynık ne hayr ü ne şer Şerîat edebinden korkaram söylemeğe Yoğ-ısa eyde-yidüm dahi ayruksı haber i Dost kılıcmdan Yûnus ölür ise gam değül Dost göginden liyakan ma’şûk burcından toğar 13 # Işk-ıla biliş canlara ezel ebed olmayısar Gümrâh olup bu cihanda kimse baki kalmayısar Bir tona kan bulaşıcak yumayınca mismil olmaz Gönül pisi yunmayınca namaz revâ olmayısar 3 Gönül pisin yudun-ısa kibr ü kini kodun-ısa Ikrâr bütün olmayınca erden nazar olmayısar I Murdâr dünyâya bulaşan devşlrübeni dürîşen Erden himmet olmayınca ömür geçer yunmayısar Yûnus imdi sen Hakk’a ir dün ü gün gönlün Hakk’a vlr Gönül göz! görmeyince hiç baş gözi görmeyiser Işk makâmı âlidür ışk kadîm ezelîdür Işk sözlni söyleyen cümle kudret dilidür Diyen ol İşiden ol gören ol gösteren ol Her sözi söyleyen ol suret can menzilidür 3 Sûret söz kanda buldı söz ıssı kaçan oldı Sûrete kendü geldi dil hikmetin yolıdur Bu bizüm işretümüz oldur bu lezzetümüz Içüp esridüğümüz ışk şerbeti gölidür Anı anam dir isen söyleyen ol söz anun Ol bizümdür biz anun bu gayr teşbih dilidür 6 Yûnus sözinde yalan görmedi münkir olan Ömrin zulmete salan ma'rifet yohsulıdur 15 Bir kişiye söyle sözi kim ma’niden haberi var Ol kişiye vir gönlün! cânmda ışk eseri var Anun kim taşı hoş-durur bilün kim içi boş-durur Dün gün öten baykuş-durur sanma bütün divan var 3 Bir devleııgeçyuva yapar yürür ilden yavn kapar Toğan ileyinden sapar zîra- elinde murdarı var Yokdur toğanla birliği ya Hakk'a lâyık dirliği Şol kişiden um erliği anun safâ nazan var Sûret ile çokdur âdem değmesinde yokdur kadem Evvel âhır ol pîş-kadem Muhammed din serveri v-: Erenler yolıdur mişe mişe kolaydur kolmaşa Mişe olan yirde paşa harami çok Anter'i var Şeyh u dânişmend ü velî cümlesi birdür er yolı Yûnus'dur dervişler kulı Taptuk gibi serveri var 16 1 İy ışk eri aç gözün! yir yüzine kılgıl nazar Gör bu latif çiçekleri bezenüp uş geldi geçer Bunlar böyle bezenüben dostdan yana uzanuban Bir sor ahi bunlara sen kancarudur azm-i sefer Her bir çiçek bin nâz-ıla Öğer Hak'ı niyâz-ıla Bu kuşlar hoş avâz-ıla ol pâdişâhı zikr İder Öğer anun kadirlığm herbir işe hâzırlığuı İllâ ömri kâsırhğın amcağız benzi solar Rengi döner günden güne toprağa dökilür gine İbret-durur anlayana bu ibreti ârif tuyar Ne gelmeğün gelmek-durur ne gülmeğün gülme k durur Son menzilün ölmek-durur tuymadunsa ışkdan eser Herbir söz! tuya-yıdun ya bu gamı yiye-yidün Yiründe eriye-yidün gideydi senden kâr-ü-bâr Bildün gelen geçer imiş bildün konan göçer imiş Işk şerbetin içer imiş herkim bu ma'niden tuyar Yûnus bu sözleri kogıl kendüzünden elün yugıl • Senden ne gele bir digil çün Hak'dan gelür hayr u şer 55 17 1 Söylememek harcısı söylemeğün hâsıdur Söylemeğim harcısı gömülenin pasıdur Gönüllerim pasım ger sileyim dir isen Şol sözi söylegil kim sözün hulâsasıdur 3 Kuli-l-hak didi Çalab sözi toğru disene Bugün yalan söyleyen erte utanasıdur Cümle yaradılmışa bir göz ile bakmayan Halka müderris ise hakîkatde âsıdur Şer’ ile hakikatim şerhini eydem işit Şeriat bir gemidür hakikat dery âsıdur 6 01 gembıün tahtası her nice muhkem ise Deniz mevc urıcağız anı uşadasıdur Bundan içerü haber işit eydeyin iy yâr Hakikatim kâfiri şer 'ün evliyâsıdur Biz tâlib-i ilmlerüz ışk kitâbın okuruz Çalab müderris bize ışk hod medresesidür 9 Evliyâ safâ-nazar ideli günden berü Hâsıl oldı Yûmıs’a her ne kim vâyasıdur -18 . İşidün iy ulu kiçi size benüm haberüm var Zihî devlet benüm bugün kim şunun gibi yanım var Yürür isem önümdesin söyler isem dilümdesin Oturursam yanumdasm ayruğa ne nazarum var 3 Ne yüriyem ne hod aram ne uzak sefere varam Çünki dostı bunda buldum ayruk neye seferüm var 56 Irak yola bâzirgânlar assı itmeğe giderler Çün gevher elümde-duriır di ayruk ne bazarum var Miskin Yûnus'un bu câm şol dosta ulaşalıdan Dem-be-dem arturur ışkı ulu yirden tımârura var 19 İy sözlerim asim bilen gel di bu söz kandan gelür Söz asimi anlamayan sanur bu söz benden gelür Söz var kılur kayguyı şâd söz var eyler bilişi yad Eğer horlık eğer izzet her kişiye sözden gelür 3 Söz karadan akdan değül yazup okımakdan degül Bu yürüyen halkdan değül Hâlık avazından gelür Ne elif nkıdum ne cim varlığmdadur kelecim Bilmeye yüz bin müneccim taliim ne-ılduzdan gelür Şu’le bize aydan değül ışk eri bu soydan değül Rızkumuz bu evden değül deryâ-yı ummandan gelür 6 Biz bir behâne arada ayruk di elden ne gele Hak çü emir eyler cana bu keleci andan gelür m m Yûnus bir derd ile âh it kahr evinde neyler rahat Bu derde derman keferet bir âh-ıla suzdan gelür 20 Canını ışk yolma virmeyen âşık mıdur Cehd eyleyüp ol dosta irmeyen âşık mıdur t « Dost sevgüsin gönülde can-ıla berkitmeyen Tûl-i emel defterin dürmeyen âşık mıdur 3 Işka tamşık sığmaz değme can göğe ağmaz Pervâne-leyin oda yanmayan âşık mıdur Nefs dirliğinden geçüp ışk kadehinden içüp Dost yolma irküben turmayan âşık mıdur Dün gün riyâzat çeküp halvetlerde diz çöküp Sohbetlerde baş çatup yanmayan âşık mıdur • • 6 Yûnus imdi ol dostun cefâsma sabr eyle Yüreğine ışk okm urmayan âşık mıdur 21 Seni Hak'dan yığanı her ne ise vir gider Ne beslersin bu teni sinde kurd kuş ylr gider Ölene bak gözün aç dökülür sakal u saç ilan çıyan gelür aç yiyüp içüp sir gider 3 Bize bizden ulular igen eyü hulular Şol eyü amellüler haber şöyle dir gider * Kesgil haramdan elün çekgil gaybetden dilün * Azrail- eli İrmedin bu dükkânı dir gider Ecel irer kurur baş tiz dükenür uzun yaş Düpdüz olur tağ u taş gök dürilür yir gider 6 Çün can ağdı hazrete yarağ it âhırete Tanla turan tâate Tanrı- evine İr gider Miskin Yûnus ölicek sini nurla dolıcak İman yoldaş olıcak âhırete şîr gider * 23 « İy bana eyü diyen benem kamudan kemter Şöyle mücrimem yolda mücrimler benden server Benüm gibi mücrim kul var iste bir dahi bul Dilümde ilm ü usûl dileğüm dünya sever 58 3 Zâhirüm eyü adda gönlüm fâsld tâatde Bulınmaya Bağdad'da bencileyin bir ayyâr Taşum göyni içüm ham dlrliğüm budur müdâm Yol varmadın bir kadem arşdan virürcm haber •m Hırkam suçuma perde endîşem yanlış yirde Gönlüm ayruk bazarda dillimde sözüm esrâr 6 Taşum biliş içüm yad. dilüm hoş gönlüm mürted * Yavuz işe eyü ad böyle fitne kanda var Kime kim öğüt virdüm ol Hakk'a irdi gördüm Bana benlim öğüdüm hiç eylemedi eser Dakmdum şeyhlik adm kodum ma’şûk tâatm Virdüm nefsün murâdm kanı Hakk-ıla bazar 9 Yayıldı Yûnus adı suçdur kamu tâatı Çalabum inayeti suçm geçüre meğer 23 İsteyelüm İş ıssmı bulı-görelüm kandadur Can kulağı açuğ-ısa işbu sözüm turvandadur • Alı-görün turvandadan ışka dalar anı dadan . Bunda boymn buran adam Hak katında dermandadur 3 Kişi gerek bile am hem uyanık ola cânı Bilürsin dünya seveni baykuş gibi yabandadur •# Baykuş çağırur virandan kimse murâd almaz andan Eyü amel ilte-görün ol hak terazû andadur Varıcağız terâzuya Hak kendü bakar yazuya Ne.diyem t ağlar eriye ol korkular kim andadur b Biti sumla elüne itdüğün gele yoluna Tanuklar bile bulma dostun düşmenün andadur 9 Terk idesin taht u tacı bulasın itdüğün güci Muhammed hak yalvancı şefaâtçumuz andadur Yûnus eğer âşık-ısan vörlığun degşür yoklığa İman kuşağın berk kuşan di hep eksüklik bendedür 24 Ko ölüm endîşesin âşık ölmez bâkıdür Ölüm âşıkun nesi çün nûr-ı ilâhîdür Ölmekden ne korkarsın çünki Hakk’a yararsın Bil ki ebedi varsm bu söz fâsid da'vîdür 3 Nazar kıl bu gevhere bu gizlü gence nûra Nur kaçan yavı vara kendü nazar-gâhıdur Kalû belâ dinmedin kadimde bile-yidük a Key anlagıl neydüğin biliştik kandağıdur Ezelî biliş idük birliğe yitmiş idük Biz bir uçar kuş idük vücud can budağıdur 6 Yattık yokdur bilene dirlik tuta-gelene Bilelik soylayana vuslat yolı kavîdür Hükmi revan mülkine işini kendü bile Çün iş geldi hâsıla bu mülk varlık evidür Yûnus beşâret sana gel dirler dost dan yana Ol kimseyi ol ana küllü yerci' aslıdur t 25 Vuslatı olan kişiye bu derd ile firak nedür Dostı yakın gören kişi bu bakduğun ırak nedür Vuslat eri olan kişi gerek varhkdan el yuya İşbu yola girmekliğe, bir görelüm yarak nedür 60 3 Eğer ışka irdün ise cân ü gönül vlrdün ise Dostı ayan gördün İse bu varlığı bırak nedür İlim hod göz hicâbıdur dünya ahret hisâbıdur Kitab hod ışk kltâbıdur bu okunan varak nedür Zinhâr gözüni aça-gör nefis duzağın seçe-gör Dost menziline göçe-gör andan yiğrek durak nedür 6 Eydürsin kim gözüm görür da’vîyi m a 'niye İrür Gündüzin gün şu’levirür gice yanan çırak nedür Yûnus 'dur eşkere nihân Hak toludur iki cihan Gelsün berü dosta giden hûr u kusur burak nedür 26 , Işksuz âdem dünyada beliü bilün kİ yokdur Her biri bir nesneye sevgüsi var âşıkdur Çalabun dünyasında yüz bin dürlü sevgü var Kabûl it ken düzüne gör kangısı lâyıkdur 3 Biri Rahmân-ı Rahim biri şeytân-ı racim Anun yazuğı müzdi sevgüsne taallukdur Dünyada Peygamber'ün başına geldi bu ışk Tercümâm Cebrail ma'şûkası Hâlık'dur * i Ömer ü Osman Ali Mustâfa yârenleri Bu dördinün ulusı Ebû-Bekir Sıddık’dur 6 Âlem fahri Muhammed mi 'raca ağıcağız Çalab'dan dlledüği ümmetine azıkdur Yûnus sana hakikat bu-durur buyurduğı Gözünle gördüğüne dönüp bakma yazıkdur 27 Bu dervişlik durağı bir âcayib durakdur Derviş olan kişiye evvel dirlik gerekdür Çün anda dirlik ola Hakk'ıla birlik ola Varlığı elden koyup ere kullık gerekdür 3 Kullık eyle erene bakup Hakk'ı görene Senden haber sorana key miskinlik gerekdür Miskin olu-gör bâri benlikden ırak yüri Gönünde benlik olan dervişlikken u?akdur Hak ere benüm didi varlığın erde kodı Erenlerim himmeti yirden göke direkdür 6 Bu dervişlik berâtın okımadı müf tiler Anlar ne bilsün anı bu bir gizlü varakdur Yûnus sen ârif isen anladum bildüm dime Dut miskinlik eteğin âhır sana gerekdür 28 İşit sözümi iy gafil tanla seher vaktinde tur Eyle buyurmuş ol kâmil tanla seher vaktinde tur Ki gör ne dir horusunuz virür Hak size r üz unuz Dost dergâhına tutgıl yüz tanla seher vaktinde tur 3 İşit sözümi iy sağır tâ terezün gele ağır Yalvar Çalabuna çağır tanla seher vaktinde tur Yatanlarım yatlı hâli hiç nesneye irmez eli Seher eser rahmet yili tanla seher vaktinde" tur * Kuşlar-ıla turgıl bile kıl namâzı imâm ıla Yalvar günâhunı dile tanla seher vaktinde tur 62 4 6 Okına Kur’ân u Yâsîn kulak urup dinleyesin Tağca günahlar yuyasın tanla seher vaktinde tur * «■*- Okına hadîs ü kelâm diyeler aleyhis-selâm Âşık-ısan bellü bilem tanla seher vaktinde tur * Halâl ola sana uçmak uçmakda hûriler kuçmak Kevser şarâbını içmek tanla seher vaktinde tur 9 Miskin Yûnus aç gözüni uyar gafletden özüni * Tâ bilesin kendüzüni tanla seher vaktinde tur 29 *• İşbu vücûd şehrine her dem giresim gelür İçindeki sultânım yüzin göresim gelür İşidürem sözini göremezem yüzini Yüzlni görmekliğe canum veresim gelür 3 Ol sultân halvetinün yidi hücresi vardur Yidisinden içerü cevlân ura sı m gelür Her kapuda bir kişi yüz bin çerisi vardur Işk kılıcın kuşanup cümle kırasım gelür Erenlerim sohbeti arturur ma'rifeti Câhilleri sohbetden her dem süresim gelür 0 6 Leylî-i Mecnûn benem şeydâ-yı Rahman benem Leylî yüzin görmeğe Mecnûn olasım gelür * Dost oldı bize mihmân bunca yıl bunca zaman Gerçek İsmâiMeyin kurbân olasım gelür Miskin Yûnus’un nefsi dört tabiat içinde Işk-ıla can sırrına pinhan varasım gelür V-* 30 Benüm gönlüm gözüm ışkdan toludur Dilüm söyler yan yüzüm suludur Öd ağacı bigl yanar vücûdum Dütünüm görene seher yilidür 3 Çukal cevşen bu ışk odma döymez Okı câna batar katı yalıdur * Okuraın şâhumı kendü dilümce Şahum eydür bana her dem gelidur Seni sevenlerün ola mı aklı Bir dem usluyısa her dem delldür 6 Yunus sen toprak ol eren yolında Erenler menzili arşdan ulıdur 31 m Şensin benüm canum câm sensüz karârum yok-durur Uçmakda sen olmaz-ısan vallah nazarum yok-durur Baksam seni görür gözüm söyler isem sensin sözüm Seni gözetmekten dahi yigrek şikârum yok-durur 3 Çün ben beni unutmışam şöyle ki sana gitmişem Ne kaide ne halde-y-ısam bir dem karârum yok-durur Eğer beni Cercis'leyin yetmiş kez öldürür isen Dönem girü sana varam zira ki ârum yok-durur Yûnus dahi âşık sana göster didârum ana Yârum dahi sensin benüm ayruk nigârum yok-durur 64 32 Eydivlrem ne kılduğın benüm ile ol dil-pezlr Her dem yeni şive-y-ile beni yeni kılur esir Her kancanı bakar-ısam oldur gözüme görinen Ne havsala ola bende yahud ana lâyık basîr 3 Nİçe ömrüm olur'isa azadluğum muhal-durur Sayyâdun elinde-durur tuzâğa tutılan nahcir Âkılâne hoşdur nefes niteliğin sorma anım Nİçe nişan eydivlrem ol misli yokdur bl-nazîr Va’de kesildi kamuya ki yarrn göreler aıu Benüm yannum bugündür bunda görindi ol kadir 6 Yûnus’un cümle bakımı gark oldı dost dîdârma Hiç kalmadı ansuz ara tolu görindi cümle yir 33 Eğer gerçek âşık-ısan boynundağı menşur nedür Hak yolma sâdık-ısan yanlış sanu tezvir nedür Sımayınca gönlün bütin fâsiddür cümle tâatün Geçmeyince İbâdetün Hak’dan sana ma’zûr nedür 3 Çünki adun oldı fülân hep dirliğün oldı yalan Disün bize ma’ni bilen hakıkatde mestûr nedür Terk eylegil ten tertibin gider senden benlik adın İçün imâret olmadm taşundağı ma'mûr nedür Eydürsin kim gözüm görür da'vîyi ma’nlye irür Gündüzin gün şu’Ie virür gice yanan bu nûr nedür • • 6 Günde birün gide-durur konşun sefer ide-durur Ecel bir bir yuda-durur bu dünyaya mağrûr nedür 65 Hiç yoğ iken oldun diri aç yüzün i yolca yüri Anlamazsın sen bu sın bellü haber manzûr nedir Mü’min isen gelgil berü cebbâr ola burç u bâru Fahr idelüm erenleri ma’lûm ola münkür nedür 9 Bunda beli diyen kişi anda tamâm olur işi Bizden nişan isteyene ol Hallâc-ı Mansûr nedür ıf Yûnus imdi söyle haki Allah oldı sana sâki Gider gönlündeki şeki elündeki menkür nedür 34 Âşıklar ortasında sûfilik satmayalar İhlâs ile bu ışka riyayı katmayalar Ya bildüğünden ey it ya bir bilürden İşit Teslîmün ucun dutup hiç sözUuzatmayalar 3 Kur’ân’ı viribidi gönüle evüm didi Gönül ev ıssm bilmez âdemden tutmayalar Mumsuz baldur şeriat tortsuz yağdur tarikat Dost-ıçün balı yağa pes niçün katmayalar Kıymetin tutar-ısan neye değer işbu dem Erenlerim ma'nîsin almaya satmayalar » 6 Evvel Âdem yanıldı uçmakda buğday yidi 1 İşi Hak'dan bilenler şeytandan tutmayalar Şirin hulklar eylegil tatlu sözler söylegil Sohbetlerde Yûnus'ı hergiz unu t mayalar İşidün iy ulular âhır zanıân olısar Sağ müsülman seyrekdür ol da gümân olısar Forma : 5 a 66 Danişmend okur dutmaz derviş yolm gözetmez Bu halk öğüt eşitmez sağır hemân olısar # 3 Gitdi beğler mürveti binmişler birer atı Yidüği yoksul eti içdüği kan olısar m Ya’ni az kopdı erden el çekmezden murdardan Deccâl kopısar yirden anlar uyan olısar Birbirne yavuz sana itdüğüm kalur sana Yann mahşer güninde işi yayan olısar 6 ly Yûnus imdi senün ışk-ıla geçsün günün Sevdüğün kişi senün cânuna cân olısar 36 İv dün gün Hakk’ı isteyen bilmez misin Hak kandadur Her kandasam anda hâzır kanda bakarsam andadur -M • I c Tstemegil Hakk'ı ırak gönlündedür Hakk'a durak Sen senliğün elden bırak tenden içerü cândadur 3 Gir gönüle bul andadur benliğün defterini dür Ol hâs güher bil andadur sanam kim ol ummandadur Ol ummanda yüz bin gevher bir zerreden ’oldı kemter 01 cana zevâl mi irer zeval canı hayvandadur Her kanda ki gözin baka Çalap hazırdur mutlaka Şol can ki tapmadı Hakk’a assısı yok ziyandadur 6 Eylegil sûretün Ören can sırrıdur ana iren Bâtm gözidür dost gören zâhir gözi yabandadur Kim ki gaflet içre geçer canı zevâl suyın içer Derviş gönli arşda uçar çünki mekânı andadur Yûnus Emre gözün aç bak iki cihan toludur Hak Gümânı sıdk odma yak şoyle-eşkere nihandadur I Birdem sanasın kış gibi şol zemheri olmuş gibi Birdem beşâretden toğar hoş bâğ-ıla bustân olur 3 Birdem gelür söyleyemez bir sözi şerh eyleyemez Birdem dilinden dür döker derdlülere dermân olur Birdem çıkar arş üzere birdem iner taht-es-serâ Birdem sanasup katredür birdem taşar umman olur Birdem cehâletde kalur hiç nesneyi bilmez olur Birdem talar hikmetlere Câlınus u Lokmân olur 6 Birdem div olur ya peri virâneler olur yiri Birdem uçar Belkîs ile sultân-ı ins ü cân olur Birdem varur mescidlere yüz sürer anda ylrlere Birdem varur deyre girer İncil okur rühbân olur % Birdem gelür İsi gibi ölmişleri diri kılur Birdem girer kibr İvine Fir'avn-ıla Hâmân olur 9 Birdem döner Cebrail'e rahmet saçar her mahfile Birdem gelür güm-râh olur miskin Yûnus hayran olur 41 Ş Bu dem yüzüm süre duram herdem ayum yeni toğar Her dem bayram-durur bana yayum kışum yeni-bahar Benüm ayum ışığına bulutlar gölge kılmaya Hiç gidilmez doluluğı nûrı yirden göğe ağar 3 Anun nûn karanuyı sürer gönül hücresinden Bes karanulık nûr-ıla bir hücreye nite sığar \ . Ben ayumı yirde gördüm ne isterem gök yüzinde Benüm yüzüm yirde gerek bana rahmet yirden yağar Sözüm ay gün içün değül sevenlere bir söz yeter Sevdüğüın söylemez isem sevmek derdi bent boğar f 6 N'ola Yûnus sevdi-y-ise çokdur Hakk'ı seviciler Sevenleri köyer didi anım içün boynın eğer 9 42 Dost senün ışkım okı key katı taşdan geçer Işkuna düşen kişi can-ıla başdan geçer Düni güni zâr olur ışkun-ıla yâr olur Endişesi sen olan cümle teşvişden geçer 3 Işkıma düşenlerin yüreği yanar olur Kendüyi sana veren dükeli işden geçer Bu dünyamın sevgüsi ağulı aşa benzer Âhırın sanan kişi ağulı aşdan geçer f Başında aklı olan ücrete amel İtmez Hûrİ-y-ile aldanmaz göz ile kaşdan geçer 6 Gerçek âşık ol ola can virmeğe ol ive Dost-ıla bazar içün nice bin başdan geçer Ariflere bu dünya hayâl ü düş gibidür Kendüyi sana viren hayâl ü düşden geçer Yûnus 'un gönli gözi toludur Hak sevgüsi Uzlet İhtiyâr iden yad u bilişden geçer 43 * + Işk-ıla gelen erenler içer ağuyı nûş ider Topuğa çıkmayan çaylar deniz ile savaş ider Biz bu yoldan üşenmedük erenlerden usaıımaduk Kimseyi yavuz sanmaduk her ne İder kolmaş ider 3 Kol/haşa virdük söz in i söz ile dökdük yüzini Yaban canavarı gibi bilenler andan şeş ider Maksûdumuz dîdâr idi şeyhümüz girçek er idi Evvel dahi ol var idi âhır dahi var olısar Evvel âhır oldur ebed hem dillerde «küfven ahad» Evliyâ geçdi dünyadan bir saat kime kalısar 6 Alun evliyâ elini toğru varun Hak yolrnı Ma’ni budur bellü beyân bildüm diyen bilmeyiser Yûnus imdi bildüm dlme miskinliği elden koma Kimde miskinlik var-ısa Hak dîdârın ol göriser m 39 •• • Tann-y-içün canum cam cefâ-y-ısa tapdur yeter Senün fırâkundan beter azâb dahi var mı beter Işkün odı yüreğümde yanduğına âlem tanuk v Kanda bir od yanar-ısa nişanı var dütün düter 3 Işkun çeri saldı benüm gönlüm ivi iklimine Cânumı esir eyledün n’ider bana yağı Tatar Ecel salam iklimlere vasyet kılanı âşıklara Ma’şûkadan diyem sakın oynar âşık gönlin atar Aceb bu benüm derdüme ne-y-içün derman bulmmaz Kim bulısar derman ana kişiyi kim beri dutar 6 Resmi-durur sultanlarım kullan günâh eyleyicek Yâ edebler ol kulmı ya mezâda virür satar Yûnus şikâyet eyleme yardan cefâ gördüm diyü Cümle âşıklar hâceti ma’şûkı katında biter 40 Hak bir gönül virdi bana ha dimedin hayran olur Birdem gelür şâdî olur birdem gelür giryân olur 67 37 9 İy dost ne bunca kîl ü kal maksud hod bir haber-durur Ya bunda cüst ü cû nedür görene bir nazar-durur Tağlar aşup berye çeküp iy uzak sefer îdenler İstedüğün sende-y-iken bu ne aceb sefer-durur 3 Hiç kılmagıl ırak sefer Ömür geçer ecel İrer Dost sendedür halvet sever bu galebe haşer-durur Gel ırak isteme anı cânundan içerü câm Senünle biledür anı görmeyen bî-basar-durur Sen uyursm ol uyanuk eksüğüni kılur artuk Dahi nice bulam tanuk dâim senünle yar-durur 6 Mescid ü medrese sende sen dört yana perâkende Ne kaldım sen bu erkânda işün katı düşvâr-durur A Bu tevhîd tonını geyen varlığın yoklığa sayan İşbu yolda kâim turan bellü bilün ol er-durur . Ol işler tamâm olıcak ol dirliği dirilicek Gözün hicâbm silicek yir gök tolu dîdar-durur 9 Miskin Yûnus anı gordi gönü vü câm sevindi Kamusım yire saldı ma’şûkma^intizar-durur 38 Bu dünyâya gönül viren son-ucı pişmân ohsar Dünyâ benüm didükleri hep ana düşmân olısar İy dostun düşman dutan gaybet yalan söz söyleme Bunda gammâzlık eyleyen anda yiri dar olısar 3 Çünki olısar yiri dar kazançlu kazancı kadar Mü’minlere geldi haber âşıklar dîdâr göriser Bu sohbete gelmeyenler Hak nefesi almayanlar Sürün anı bundan gitsün turur-ısa çok iş ider Câhlldür mâ’niden almaz oturur karan gelmez Öleceğini hiç sanmaz yüz bin yıllık teşviş İder § * i Tağ ne kadar yüksek ise yol anun üstinden aşar Yûnus Emre 'm yolsuzlara yol gösterdi vü hoş ider f • J • 44 Bu dünyanun meseli bir ulu şara benzer Velî blzüm ömrümüz bir tiz bazara benzer Her kim bu şara geldi bir lahza karar kıldı Girü dönüp gitmeği gelmez sefere benzer 3 Bu şarun evvel dadı şehd ü şekerden şirin Âhır acısını gör şol zehr-i mâra- benzer Evvel gönül almağı hûblara nlsbet ider Âhır yüz döndürmeği acûz mekkâra benzer Bu şarun hayâlleri dürlü dürlü halleri Aldamış gafilleri câdu ay yâra benzer 6 Bu şarda hayâllerim haddi vü şümân yok Bu hayâle aldanan otlar davara benzer Kendü mikdânn bilen bildi kendü hâlini Velî dahi ışk-ıla evvel bahara benzer Biçâre Yûnus ’ı gör derd ile hayrân olmış Aııun her bir nefesi şehd ü şekere benzer 45 Işidün iy yarenler ışk bir güneşe benzer Işkı olmayan gönül misâl-i taşa benzer 72 Taş gönülde ne biter dilinde ağu düter Nice yumşak söylese sözi savaşa benzer 3 Işkı var gönül yanar yumşanur muma döner Taş gönüller kararmış sarp katı kışa benzer Ol sultan kapusında hazreti tapusmda Aşıklarım ılduzı her dem çavuşa benzer 4 0 Geç Yûnus endîşeden gerekse bu bîşeden Ere ışk gerek öndin andan dervişe benzer 46 Bilürmisiz iy yarenler girçek erenler kandadur Kanda baksam anda hazır kanda istesem andadur % Işksuzlara benüm sözüm benzer kaya yankusına Bir zerre ışkı olmayan bellü bilün yabandadur m 3 Yalancılık eylemegil ışka yalan söylemegil Bunda yalan söyleyenün anda yiri zindandadur İy kendüzüni bilmeyen söz ma’nîsini bulmayan Hak varlığın ister isen ilm içinde Kur'ân'dadur Allah benüm didüğine virmış virür ışk varlığın Kimde ki var bir zerre ışk Çalab varlığı andadur Ş 6 Niceler eydür Yûnus'a kocaldun sen ışkı kogıl Işk bize yinlle değdi henüz dahi turvandadur 47 Evliyaya münkirler Hak yolma âsıdur Ol yola ası olan gönüllerim pasıdur Tart dük bu ışk cefâsın ta irince ma'şûka ZtrflTfci ol dost benüm derdimün devâsıdur 73 3 Henüz bu yir olmadın gökler yaradıimadm Evliyalar vatanı Pâdişâh kal’asıdur Mevlânâ Hudâvendgâr bize nazar kılalı Anun görklü nazan gönlümüz aynasıdur Geyiklü'nün ol Haşan söz eyitmiş kendüden Kudret dllldür söyler kendünün söz nesidür 6 Miskin ol bire miskin gide senden klbr ü kin Rüzgâr gelür geçer pes kime ne kalasıdur Okıyuban yazmadm yanıluban azmadın Yûnus bu ışk sözini kim bildi bilesidür 48 Miskin âdem oğlanı nefse zebûn olmışdur Hayvan canavar gibi otlamağa kalmışdur Hergiz ölümin sanmaz ölesi günin anmaz Bu dünyâdan usanmaz gaflet ögin almışdur - # * • % 3 Oğlanlar qğüt almaz yiğitler tevbe kılmaz Kocalar tâât kılmaz sarp rüzgâr olmışdur » • * Beğler azdı yolmdan bilmez yoksul hâlinden Çıkdı rahmet gölinden nefs göline talmışdur Yûnus sözi âlimden zinhâr olma zâlimden Korkadurun ölümden cümle toğan ölmişdür İy dost senün ışkun odı ciğerüm pâre baş kılur Işkundan yanar yüreğüm yanduğum bana hoş gelür Işkun odma yanduğum ağlamak oldı güldüğüm Dost sana zâri kılduğum münkirlere savaş gelür 74 3 Söyler isem sözüm savaş söylemezsem ciğerüm baş Cihan tolu-durur kallâş her birinden bir taş gelür Gör nice taşlar atılur dost içün başlar tutılur Gelür gonüle batılur hâlümüze haldaş gelür Bizüm hâlümüzden bilen kimdür ışka münkir olan Bizüm sevdüğümüz Hak’dur bu halka göz ü kaş gelür I 6 Niçe niçe selâtinler zebûn olur ışk elinde Her kim bu yola düşerse ol bu yola yavaş gelür İrenler buna kalmadı vardı yolma turmadı Hakk'ı gerçek sevenlere cümle âlem kardaş gelür m Miskin Yûnus bil sözüni dosta açup şol gözüni Kangı burcdan bakar-ısan ol sultâna güneş gelür 50 Yir yüzinde gezer idüm uğradum milketler yatur Kimi ulu kimi kiçi key kuşağı berkler yatur Kimi yiğit kimi koca kimi vezir kimi hoca Gündüzleri olmış gice buncılayın çoklar yatur 3 .Toğn varurdı yollan kalem tutardı elleri Bülbüle benzer dilleri danışman yiğitler yatur Ulu kiçi ağlaşmışlar server yiğitler düşmişter Baş ucmda yay sımışlar kuruluban oklar yatur Atlan izi tozılu önleri tabıl-bazılu İle güne hükmi yazlu şu muhteşem beğler yatur 6 Gice gündüz oğlancıklar söyler iken bülbül gibi Ayrılmışlar anaları sinlerini bekler yatur Eîleridür kmalı hep karavaşları şeker-leb Kargu gibi uzun boylu gül yüzlü hatunlar yatur 75 El bağlamışdur kamusı Hak Çalab’dandur umusı Nökerli kızdur kimisi alınmadın çoklar yatur 9 Yûnus bilmez kendü balin Çalab’dur söyledür dilin Bir nicesi yeni gelin ak teleme yüzler yatur 51 Sabahın sinleye vardum gördüm cümle ölmiş yatur Her biri bîçâre olmış ömrin yavı kılmış yatur Vardum bunların katma bakdum ecel heybetine Nice yiğit murâdına irememiş ölmiş yatur 3 Yimiş kurd kuş bunı keler niçelerin bağrın deler Şol ufacık nâ-resteler gül gibice solmış yatur Duzağa düşmiş tenleri Hakk’a ulaşmış canları Görmez misin sen bunları növbet bize gelmiş yatur Esilmiş incü dişleri dökilmiş saru saçları Kamu bitmiş teşvişleri emr ü nemde irmiş yatur 6 Gitmiş gözinün karası hiç işi yoktur turası Kefen bizinün paresi sünüğe sarılmış yatur A Yûnus gerçek âşık-ısan mülke sûret bezemegil Mülke sûret bezeyenler kara toprak olmış yatur 52 İlim ilim bilmekdür ilim kendün bilmekdür Sen kendüni bilmezsin yâ nice okımakdur Okımakdan ma'nâ ne kişi Hakk'ı bilmekdür Çün okıdun bilmezsin ha bîr kurı emckdiir 3 Okıdum bildüm dime çok tâat kıldum dime Eri Hak bilmez isen abes yire yilmekdür Dört kitabun ma'nası bellüdür bir ellfde Sen elifi bilmezsin bu nice okımakdur Yigirmi dokuz hece okısan ucdan uca Sen elif dirsin hoca ma'nası ne dimekdür 6 Yûnus Emre dir hoca gerekse var bin hacca Hepisinden eyüce bir gönüle girmekdür a 53 Niteki bu gönlüm evi ışk elünden taşa-gelür Niçe yüksek yürür isem ışk başumdan aşa-gelür ■ Niçe ki eydürem râzum söylemeyem kimesneye Gider bu sabr u karârum dost ögüme düşe-gelür 3 Hey nice sabr eyleyiser dost yüzini gören kişi Ol hakikat gördüm diyen kendüzinden şaşa-gelür Ma’şûkanun tecellisi öürlü dürlü renkler olur Bir şivede yüz bin gönlüm hemîşe coşa-gelür a Ol dost-ıla benüm işüm bulud-ıla güneş-leyin Bir dem hicâbı sürilür bir dem hicâb başa-gelür * 6 Aceb gine Miskin Yûnus ışkdan artuk sevdi meğer Zira ki bu ışkdan yigrek hiç yok-durur başa gelür 54 a İy pâdişâh iy pâdişâh her dem işin düze-durur Dünya anun bustânıdur sevdüğini üze-durur Yavuzlık eyleme sakın ecel sana senden yakın Niçelerün asim kökin yurd eyleyüp boza -durur 3 Sen anda varursın anda çok yarağ eylegil bunda Canlar bâki değül tende di bir kaç gün geze-durur Sprucı gelür yir yırtup sorar Tanrı'n kimdür diyü İşbu canum anı tuyup sönükler üm sıza-durur İy Tanrı'yı bir bilenler .can Hakk’a kurban kılanlar Ölü değüldür bu canlar ışk gölinde yüze-durur İ Ben gördüm erenler uçdı ışk kadehin tolu içdi Hak katında nazı geçdi şöyle yüzi yire durur Erenlerim kulı-y-ısan ölümün ana-dur Yûnus Niçe-erenler geldi geçdi növbet şimdi bize-durur 55 Hocam âşık olanlarım işi âh-ıla zâr olur Hasretinden ol ma’şûkun gözi yaşı bmar olur Düni güni kılur zârı ya'ni görmek diler yârı İşitmezler bu haberi ışksuzlar bî-haber olur Âşık isen dîdârına koma bu güni yarma Girenler ışk bâzârına kendüzinden bizar olur Terk eyle sen benliğüni anun ışkında kıl taleb Bu ışk içinde olanun kan bahâsı didar olur Kanı gerçek âşık kanı gelün isteyelüm anı Bî-çâre Yûnusun câm dost yolma ısâr olur 56 Ol âlem fahri Muhammed nebiler serveridür Vir salavât ışk-ıla ol günâhlar eridür Hak anı Öğdi yaratdı sevdi habîbüm didi Yir yüzinde cümle çiçek Mustafâ'nun teridür * Cebrâ’il da'vet kılınca Mi’râca Muhammedi Mi Yârında diledü&i ümmetinün vandur 78 Sen ana ümmet olı-gör o seni mahrum komaz Her kim anun ümmetidür sekiz cennet yiridür Her kim onun sünnetiyle farzmı kâ im tutar Ne diyem ki âkıbet son hisâbdan beridür % 6 Suçlu suçsuz günâhkâr şefaat andan umar Ol cehennemde yananlar münkirün inkârıdur r İ Yûnus Emrem işbu sözi cân içinden söyledi Söyleyen bî-çâre Yûnus Tapduk Emrem sırrıdur 58 Yine seyr eyledi gönlüm dostun cemâlin arzular Hicre katlanmaz gönül dostun cemâlin arzular Her kim uğrarsa bu derde bulur himmeti erde Açılıviricek perde dostun cemâlin arzular 3 Kim ki gerçek mürîd ola bil bağlayup gelsün yola Şol yürekdeki derd ola dostun cemâlin arzular • Dostum beni delü kıldı aklumı fikrümi aldı Hayâli gözümde kaldı dostun, cemâlin arzular Evvel dirdi gönlüm bana atlar tonlar gerek bana Mevlâm bir derd virdi bana dostun cemâlin arzular 6 Yûnus'un sözi irince iniler cânm virince Tâ ölüp sine girince dostun cemâlin arzular z ■ 59 Keleci bilen kişinün yüzüni ağ ide bir söz Sözi bişirüp diyenün işini sağ ide bir söz Söz ola kese savaşı söz ola bltüre başı Söz ola ağulu aşı bal ile yağ İde bir söz 3 Kelecilerim bişirgil yaramazını şeşirgil Sözün us-ıla düşürgİl dimegil çağ ide bir söz Gel ahî iy şehriyâri sözümüz! dinle bâri Hezâr gevher ü dinân kara toprağ ide bir söz Kişi bile söz demini dimeye sözün kemini Bu cihân cehennemini sekiz uçmağ ide bir söz * 6 Yüri yüri yolun-ıla gâfil olma bilün-ile Key sakın ki dilün-ile cânuna dâğ ide bir söz t * Yûnus imdi söz yatından söyle sözi gayetinden Key sakın o şeh katından seni ırağ ide bir söz 60 ' Hak cihâna tolıdur kimseler Hakk’ı bilmez Anı sen senden iste ol senden ayru olmaz Dünyaya inanursın rızka benümdür dirsin Niçün yalan söylersin hiç sen didüğün olmaz 3 Ahret yavlak ırak dur toğrulık key yarakdur Ayruhk sarp Orakdur hiç giden girü gelmez ♦ Dünyaya gelen göçer bir bir şerbetin içer Bu bir köpridür geçer câhiller anı bilmez Gelün tanışuk idelüm işün kolayın tutalum Sevelüm sevilelüm dünya kimseye kalmaz 6 Yûnus sözin anlar-ısan ma’nîsini dinler-isen Sana eyü dirlik gerek bunda kimsene kalmaz uv 61 r Nidem ben bu gönül ile benüm ile bir dem durmaz > Ol dost yüzin gördi yine ögütleyüp ögin dirmez Tann-y-içün iy uslular gönlüm bana bulıvirün Vardı dost-ıla buluşdı bana girü boyun virmez 3 Bunun gibi gönül ile nice dirlik iltebilem Bırakdı beni yabana bir gün gelüp hâlüm sormaz * Gönül bana yoldaş-iken zühd ü tâat kılur-ıdum Yıkıldı bu tertiblerüm gönülsüzem elüm irmez • J 4 r * * • Gönül içerü dost-ıla ben kapuda feryâd ü zâr Bin yıl zâri kılur-ısam işbu nedür diyü sormaz * 6 Eydür isem eyâ gönül kanı farz u kanı sünnet Eydür ki yok teşviş yine bu sevüye amel irmez 4 İnileyin eydür-isem gör boynunda bore kalmasun Kakır buşar söger bana eydür ki iy Hakk’ı görmez Ağız ağızdan kutludur 9la ki sözünüz duta Ben yüz bin yıl söyler-isem sözüm kulağına girmez » 9 Gönlüm dahi câmım dahi el-bir itdi şol ikisi Yüz bin Yûnus'dan ferâgat dost yüzinden gözin ırmaz İy bana eyü diyen benem kamudan yavuz Alnumı ay bilürem bu gözlerümi yılduz Bu vücûdum şehrinde buçuk yolluk assum yok Amelüm mahallesi ser-be-ser kaimi ş ıssuz 3 Hücrede vü bucakda Hakk’a lâyık amel yok Kimde derd ü firak var kimlerde eserlü söz 4 4 Halk hep ayağın durur ben severem oturanı Geçdüm sadır yirine döşek kaim yirüm düz # Bunun gibi sâluslık çünkim elüme girdi Ayruk ne-işüme yarar derd u firâk vâh u sûz 6 Olmaz sözi dimezem ben ma’rifet ehline Zira disem inanmaz ağaçda bitdi karpuz Ben bir kitâb okıdum kalem anı yazmadı Mürekkeb eyler-îsem yitmeye yidi deniz Ben oruç namaz içün süci içdüm esridüm Teşbih u seccâdeyçün dinledüm çeşte kopuz 9 Yûnus'un bu sözinden sen ma’nî anlar-ısan 4 Konya menâresini göresin bir çuvalduz 63 Niçeler bu dünyada günâhını yuyamaz Ömri geçer yok yire iy diriğâ tuyamaz Bir niçe kişilerün gaflet gözin bağlamış Hak yolına dir-isen bir yufkaya kıyamaz 3 Bu dünya bir gelindür yeşil kızıl donanmış Kişi yeni geline bakubanı toyamaz Iy niçe arslanları alur akdarur ölüm Azrail pençesine bir yohsulca döyemez Var imdi miskin Yûnus üryan olup gir yola Yüz çukallu gelürse yalıncağı soyamaz 64 Senünle dirliğüm senden ınlmaz Havat senünledür sensüz dirilmez Benüm dâim yönüm senden yanadur Sana varan yolum sen süz varılmaz • % 3 Şensin gözlerünı içre bile bakan Bile sen bakmasan yolum görülmez Sen ayru ben seni kanda bulayım Sensüz bu hak nefes ömrüm sürilmez Sefer kılsam bana yoldaş olursın — Karâr itsem gine sensüz durılmaz • 6 Varlığum sendedür ben bir âletven Sun’ ıssı sunmasa âlet kurılmaz Âlet ü harekât kamu senündür Anunçun işine kimse kırılmaz Birlikden öte hiç şerıkün yokdur Kim noksan irgüre hükmün yuyılmaz 9 Âlem halkı zebûn emrün içinde Kimdür ki kullığa boynı bunlmaz Bu benven didüğüm eğer ben isem Niçün bu benliğe elüm urılmaz * •* Yarenler salâdur kapu açukdur Bu kapuya gelen mahrum sürilmez i 12 Yûnus bu tevhide gark oldı gitdi Girü gelmekliğe aklı dirilmez 65 Ben dervişem diyen kişi işbu yola âr gerekmez Derviş olan kişilerün gönlü gindür dar gerekmez Derviş gönülsüz gerekdür söğene dilsüz gerekdür Döğene el süz gerekdür halka beraber gerekmez 83 3 Halka benzetmeye işin süre gönl inden teşvişin Yüz bini birdür dervışün arada ağyar gerekmez % Eğer derviş İsen derviş cümle âlem sana biliş Fodulluğı hulka değiş arada ağyâr gerekmez Derviş olan kişilerim miskinlikdür sermâyesi Miskinlikden özge bize mâl ü mülk ü şar gerekmez •m 6 Er elini aldun-ısa ere gönül virdün ise İkrâr ile geldün ise pes ere İnkâr gerekmez Yûnus sen gördün bir eri arturma gördüğün biri Şudur budur diyübeni derviş târümar gerekmez 66 Yine geldi ışk elçisi' yine döldı meydân umuz Yine teferrüc-gâh oldı sağdan sola dörd yanumuz Yine mahfiller düzüldi yine badyalar kuruldı Yine kadehler sunuldı esrük oldı bu cânumuz 3 Ev İçi ışk-ıla toldı ulu kişi âşık oldı ^ Can la rumuz hayrân oldı dağıldı perişan umuz Bir niçemüz Hak'dan aldı bir niçemüz Hak'dan toldı Kimümüz Süleymân oldı ışk tahtma binenümüz • Bir niçemüz Leylî oldı bir niçemüz Mecnûn oldı Bir niçemüz Ferhâd oldı ışkdan haber tuyanumuz 6 Meydân umuz meydân oldı canlarumuz hayrân oldı- Her dem arşa seyrân oldi hazret oldı revânumuz Düşmiş-idük Hak kaldurdı birliğin bize bildürdi İçümüze ışk toldurdı dürüst oldı imânumuz Sorar-ısan ışk kandadur kanda istersen andadur Hem gönülde hem candadur hiç kalmadı gümânumuz 9 Yûnus ışkun vasfın söyler gerdeklere haber eyler Mahrumlarun canı göyniir eşker oldı plnhânumuz S 67 Işk erine dünyada ne harir ü ne palas Zîrâ kim gönü anun klbr-ile dutmadı pas İş amel ile biter lâyık olursa yiter Gerekse üryan yüri gerek ise gey atlas 3 Diler-isen iresin ferâgat menziline Var kanâat ctânnda nefsi boğazından as Nefs-i cüz'î varlığın akl-ı külle ulaşdur Varlığun yoğa degşür kalmasun sende heves Bu kamu tâatlarun başı miskinlik imiş Gel imdi miskin Yûnus tama 'un yayını yas Ş 68 Bilenlere sormak gerek bu tendeki cân neyimiş Cân hod Hakkun kudretidür tamardağı kan neyimiş % Fikir yumış oğlanıdur endîşe kaygu kanıdur Bu âh u vâh ışk tonıdur tahta oturan han neyimiş m 3 Şükür anun birliğine yoğ-ıken uş var eyledi Çünki asıldan biz yoğuz mülk ü hânumân neyimiş Çalab viribidi bizi var dünyayı görün diyü Bu dünya hod bâki değül mülke Süleymân neyimiş Sorun Taptuklu Yûnus’a bu dünyadan ne anladı Bu dünyamın karân yok sen neyimiş ben neyimiş ' t d 69 t- Cânum erenler yolı İnceden Inceylmiş » Süleyman'a yol kesen şol bir karın ca-y-ımış Gönlüm eydür varaym sana girü geleyin Gönlüm uyduğı bana dostı bulımca-y-ımış , 5 Götürmedi kimsene kimsenenün gücinİ Güç götürürin diyen eli irince-y-imiş Âşıkun gözi yaşı dün ü gün turmaz akar Âşık kan ağladuğı ma'şûk sonnca-y-ımış Eydürler-idi bana âşık âvâre olur Geldi başuma gördüm ol söz yirince-y-imiş 6 Dört kitâbun ma'nîsin okıdum tahsil itdüm Işka gelicek gördüm bir uzun hece-y-lmiş Ben dervişem diyenler harâmı yimeyenler Harâmun yinmedüği ele girince-y-imiş Eydürler fülân öldi mülkiyle malı kaldı Ol malım irkildüği ıssı Ölince-y-imiş 9 İki kişi söyleşür Yûnus 'ı görsem diyü Biri eydür ben gördüm bir âşık koca-y-ımış # i 70 Hakkı bulmak İsteyenler eylesun nefsini derviş Çalap bize mürşid viraıiş derviş olu-bilsem derviş / Nefis yolından geçmezin ışk şarâbını içmezin Gönülüm kara açmazın derviş olu-bilsem derviş ÖO 3 Hakka yakın olam mı ki rahmetine talam mı kİ İremedin Ölem mi ki derviş olu-bilsem derviş m Bir acâib sevda düşdi gönlüm karâr kılmaz benüm Bildüm işüm cümle hatâ derviş olu-bilsem derviş * * Dosta bilişene irsem dostun yolma yüıisem Âr-ıla nâmusı koşam derviş olu-bilsem derviş 6 Bir gün işüm temâm ola hep itdüğüm gümân ola Meğer Hak'dan emân ola derviş olu-bilsem derviş * Eğer virürlerse emân kulhğum olmadı temâm İy bî-çâre Yûnus hemân derviş olu-bilsem derviş V G 71 * Ol ben sevdüğüm nigâr nidem ol benden fârig • Ne virüp hoş görünem iki cihândan fârig Kimden kime varayın ahvâlüm söylemeğe Sözüm kime diyeyin sözden lisândan fârig 3 Cihânda kim giriser bu işün araşma Ya kim hükm-idebile sultân u hândan fârig Gerekse zâhid olam bin yıl İbâdet kılam Gerekse kâfir olam küfr ü îmândan fârig Gerekse ehl-i millet farizasın bekleyem Gerekse şöhret kovam şöhret ü dinden fârig 6 Gerekse illiyyinde yüz bin kez minber uram Gerekse şirk besleyem sıdk u gümândan fârig • 9 Nice ticâret ile kesb gösterem ben ana Şöyle tüvangerdür ol assı ziyandan fârig 1 87 Nicesi külli ğ ile sevilibilem ana Hâs u ânı anı sever ol hep sevenden fârig 9 Anun gibi ma'şûka kim gönül vlrdi-y-ise m ■ “ Tertibden geçmek gerek ol andan bundan fârig m Yunus sen sever-isen hakikat ma'şûkayı Dervişlik ile gel ol kevn ü mekândan fârig (Kaf) 12 Şükür Hakk'a kim ışk bize eyitdi dost yüzine bak Açdum ben de gönlüm gözin sultânumı gördüm mutlak Çünki gördüm ben Hakk’umı Hakk ile oldum ben biliş Her kancanı bakdum-ısa hep görünendür cümle Hak 3 Açuk duvacuk kapusı dostları içün ol Hakk’un Dostı olmak diler-isen dostlardan okı bir sebak Hicâbdasm bugün seni göstermezler belli sana Hicâb didüğümi anla dünyelikdür gözden bırak Sen seni bilemeyince eren nazar kılmayınca Senlik benjiik ara yirden gidermezsen oldı d uzak 6 Yidi deniz ü dört ırmak seni mismil eylemeye Çünki işün o Hakk-ıla olmadı-ysa kaldun ırak Evlİyâdur Hak kapusı Yûnus-durur kapucısı Işk-ıla geldi bu yola ışkı idindi hem turak 73 İy çok kitablar okıyan sen kim tutarsın bana dak Sırn ayân ister isen gel ışkdan okı bir sebak Sen okıdun ilmün yüzin ilme amel gerek güzin Aç gönülden batm gözin âşık ma’şûk hâline bak 3 Bakgıl âşık ne işdedür ma’şûk da ol cünblşdedür İkisi bir sağışdadur iki sanup bakma ırak İkiükden geçemedün hâli hâlden seçemedim Dostdan yana uçamadım falcılık oldı sana fak Cübbe vü hırka taht u tâc virse gerekdür ışka bac Dört yüz mürid ü elli hâc terkeyledi Abdürrezzak 6 Anun gibi din ulusı haç öpdi çaldı nakusı Sen dahi var bütün! sı gel bu vücûdun oda yak Ger sen sana geldün-ise sûret terkin urdun-ısa Sıfat nedür bildün-ise ne kim der isen bana hak Bilmeyesin bed-nâm u nâm bir ola sana hâs u âm Bildün-ise ilmi tamâm gel imdi okı bir varak 9 Âşık ma’şûk birdür bile ışkdan gelür bu söz dile Bîçâre Yûnus ne bile ne kara okıdı ne ak . / 74 * Kerem it bir beri bak nikabı yüzden bırak Ayun on dördi misin balk urur yüzde yanak ' Şq 1 ağzundan keleci yüz bin şükrâne-y-ile Destûr gelsün taşraya söylesün dil ü dudak 3 Otuz iki mirvân mercana dizmiş gibi Kıymeti dürden olmış yaraşur incüden ak Sıfattın anlığı bulgur u nohud gibi İki kaşım ay alnun genc-aya virür sabak Gören pervâne-leyin nice oda düşmesün Gözlerinim bakışı cân alur iki çırak 6 Işkun zemzemesinden âşık boynı zencirlü Âzâdlık istemezler şöyle kaldılar dutsak Kangı bir nesneni ki dil nice şerh eylesün İlâhî sen beklegil yavuz gözlerden ırak I Boynun yuvuk boynından hiç fark eylemezin Gümâna viren beni küpeli iki kulak 9 Yûnus Hak tecellîsin senün yüzünde gördi Çâre yok ayrılmağa çün sende göründi Hak 75 İşİdün iy yarenler kıymetlü nesnedür ışk Değmelere bitinmez hürmetlü nesnedür ışk Hem cefâdur hem safâ Hamza’yı atdı Kaf'a Işk iledür Mustafâ devletlü nesnedür ışk 3 Tağa düşer kül eyler gönüllere yol eyler Sultanları kul eyler hikmetlü nesnedür ışk a Kime kim ışk urdı ok gussa-y-ıla kaygu yok Feryâd-ıla âhı çok firkatlü nesnedür ışk Denizleri kayna dur mevce gelür oynadur Kayaları söyledür kuvvetlü nesnedür ışk 6 Âkilleri şaşurur deryâlara düşürür Nice ciğer bişirür key odlu nesnedür ışk e Miskin Yûnus neylesün derdin kime söylesün Varsun dostı toylasun lezzetlü nesnedür ışk 76 Ma'nî evine talduk vücûdı seyran kılduk İki cihan seyrini cümle vücudda bulduk yu Bu çlzginen gökleri taht-es-serâ yirleri Yitmiş bin hicâblan cümle vücudda bulduk 3 Yldi ylr yldi göki tağlan denizleri Uçmağ-ıla tamuyı cümle vücudda bulduk Gice İle gündüz! gökde yldi ılduzı Levhde yazılu sözi cümle vücudda bulduk Mûsî ağduğı Tûr'ı Kuds'de Beyt-ül-ma'mun İsrafil urduğ sûn cümle vücudda bulduk * * 6 Tevrat He Incil'i Furkan ile Zebûr'ı Bunlardağı beyânı cümle vücudda bulduk Yûnus'uıl sözleri hak cümlemüz didük saddak Kanda istersen anda Hak cümle vücudda bulduk 77 Muhammed'e bir gice Çalab'dan indi Burak Cebrâ'il eydür hocam mi’râca kıgırdı Hak Aç kendüne cinânun Behişt ü dîdâr senün Seni okur Sübhânun ne yatursın kıl yarak 3 Urdı Mirâc kasdına yüridi abdestlne Secde kıldı dostma dimedi yakın ırak Git eti yik Hazret! getürdi Burak atı Nûrdan idi hil'ati gözi gevher yüz! ak Kadem bir taşa basdı taş kopdı bile vardı Kâf yâ mübarek didi şöyle kaldı mu'allak 6 Taş eydür gelesini bir kadem basasım Resul eydür gelürem buyurur-ısa ol Hak -A Göklere haber oldı yir gök şâdılık toldı Eydürler Ahmed geldi bezendi sekiz uçmak Gör Muhammed neyledi gökleri seyr eyledi • m Ümmetini toyladı arşa hemin vancak 9 Çün geçdi felekleri ün geldi kim gel beri Kaldurdum perdeleri heman cemâlüme bak Didârum sana ayan gösterem bellü beyan İn Burak’dan ol yayan arşuma bas bir ayak m Ferişteler geldiler Burak'dan indürdiler Na’lİni döndürdiler ol dem yüridi yayak ' 12 Üveys yirinden turdı arşda na’lin dondürdi ' Muhammed anı gördi visâle döndi firak Çün dost dosta kavuşdı yüz. bin kelâm danışdı Ümmeti-yçün çalışdı oldur resûl-i mutlak Mi’râc’dan döndi yine girü geldi evine Geldi gördi henüz kim döşeciği ısıcak 15 Niçe bin yıllık yola bir demde vara gele Yûnus eydür kim ola Muhammed 'dür o mutlak Ümmete ümmet diyen ümmet kaydını yiyen Eğer ümmeti isen di İslâm dîni’ne hak K, N (Kâf) 78 r Niderüz dirlik suyın biz can yağmaya virdük Gevheri sarraflara ma’den yağmaya virdük Benem ol bâzirgân kim hiç assı gözetmedüm Çünki assıdan da geçdük ziyan yağmâya virdük 3 Bu yolun ârifleri geçürmezler mata’ı Şöyle uryân gideniz cihân yağmâya virdük Küfrile imân dahi hicâbımış bu yolda Safâlaşduk küfr ile îmân yağmâya virdük Sen ü ben olıcağız iş ikilikde kalur Çıkduk iklik evinden sen ben yağmâya virdük 6 Yüzbin yıllık ömr İle henüz kuşlık olmadın Geçdük bitmez sağmçdan yeksan yağmâya virdük Pâyanlu devr-i zamân nice-eğlesîm Yunus’ı Pâyansuz devre irdük devrân yağmâya virdük 79 +* t Ger uluya irdün-İse sûret nakşı nendür senün Ma’nîye yol buldun-ısa işbu dünyâ nendür senün a Sen dünyenün terkin urgıl gelüp ışk odma girgil İlerki menzile irgil girü kalmak nendür senün 3 Bu vücûdun sermâyesi od u su vü toprak u yil Her biri aslına gider gâfil olmak nendür senün I < Büt-hâne vü şarab-hâne mescid oldı gerçek câna Bir pulun varmaz ziyâna yalancılık nendür senün • I Çünki ahrete kavisin ko bıı yalancı da'vîsin Mal ü hazine sevisi âşık-ısan nendür senün 6 Benümdür diyü dirersin Hak’dan da'vî mi idersin Pâdişeh suçuna bakmaz güm-râh olmak nendür senün Dün ü gün kaygular yirsin n’idiyeyin yoksulm dirsin Ol cömerddür nzkun virür kaygu yimek nendür senün Yigil yidürgil bîçâre kesilürse Tann vlre Bir gün tenün yire gire girü kalan nendür senUn 9 Yûnus ol ışk badyasından sen igen esrük olmışsm Bîhad iken irdün Hakk'a ayuk olmak nendür senün 80 Müsülmânam diyen kişi şartı nedür bilse gerek Tanrımın. buyruğın tutup beş vakt namaz kılsa gerek •• Tanla turup başun kaldur etlerüni suya daldur Nefsün düşmandurur öldür nefs hemîşe Ölse gerek 3 Öyle namâzın kılasın her ne dilersen bulasın Tamudan azâd olasın kullar azâd olsa gerek Ol ikindiyi kılanlar arı dirlik dirilenler Olardur Hakk’a irenler her dem anlar irse gerek Ahşam-durur üç farida tağca günâhun eride Eyü amellerim sinde şem u çırak olsa gerek 6 Her kim bu sözden almadı beş vakt namâzı kılmadı Bilün müsülmân olmadı ol tamuya girse gerek Görmez misin Mustafâ’yı nice bekledi vefâyı Ümmet içün ol safâyı ümmet ana irse gerek Bekler-isen din gayretin virmegil nefse murâdın Yûnus Nebi salavâtm ışk-ıla degürse gerek 81 Ne keleci viribirsem dilüm seni söyleyecek Kanda yürürsem yüriirem senden yana kaçar dilek * . Hakdur seni sevmezlere cânsuz sûretdür dir isem Anun-içun cânlulara senün gibi ma’şûk gerek 3 Sevildim cümle âleme henüz nlkab içindesin Bir dem perdesüz yürisen iki cihan olur helak Div ü peri ins ü melek sever seni her mahlûkat Hayrân olup ileyünde durmuş-durur hûr ü melek Nûşdur senün elün ile zehr-i katil içer-isem Bilmezin ne ma'nîsi var ol olur canuma tiryek 6 Şehd ü şekker ger yir-isem sensüz ağudur cânuma Çün cânumun sensin dâdı kanda bulam senden yigrek Yüz bin eğer cevr ü cefâ uğrar-ısa sûretüme Hiç eksilmez şâdılığum cümlesin yur seni sevmek Ne var eğer Yûnus dağı ışk içinde zerre-y-ise Işk adıyla kaim-durur yir ile gök çarh-ı felek * 82 Kim dervişlik ister-ise diyem ana n’itmek gerek Şerbeti elinden koyup ağuyı nûş itmek gerek Gelmek gerek terbiyete cümle bildüklerin koya Mürebbisi ne dir-ise bes ol anı dutmak gerek 3 Tuta sabr u kanâati tahammül eyleye katı Terk eyleye sûretüni bildüğin unutmak gerek m Dünyadan gönlini çeke eli-y-ile arpa eke Unma yan kül kata güneşde kurutmak gerek P * Diyem ana nice ide nefsi dileğin bu yolda Kaçan kim iftar eyleye üç günde bir itmek gerek « 6 Böyledür derviş dirliği koya cümle, ayyarlığı Andan bulısar erlüği kahırlar çok yutmak gerek Bakma dünya sevüsine aldanma halk gövüsine Dönüp dîdâr arzusına ol Hakk’a yüz tutmak gerek Yûnus imdi nedür dirsin ya klınün kaydını yirsin Bir kişi bu sözi disiin ana gücİ yitmek gerek • Bu dünyaya gelen kişi âhır yine gitse gerek Müsafirdür vatanına bir gün sefer itse gerek Va’de kılduk ol dost-ıla biz bu cihâna* gelmedin Pes ne kadar eğlenevüz ol va'demüz yitse gerek Biz de varavuz ol ile kaçan ki va’demüz gele Kişi varacağı yire gönlini berkitse gerek Gönül nice berkitmeye dost iline giden yola Âşik kişiler canını bu yola hare itse gerek 4» Can neye ulaşur-ısa akıl da ana hare olur Gönül neyi sever ise dil anı şerh itse gerek Aceb midür âşık kişi ma'şûkını zlkr iderse Işk başından aşıcağız gönlini zâr itse gerek Yûnus imdi sever-isen andan haber virgil bize Âşıkun oldur nişânı ma’şûkın eyitse gerek 84 « ■ Bu dünyâya gelen kişi âhir yine gitse gerek Eğer eyü eğer yavuz alup bile gitse gerek Kimse bilmez ölüm nice turmaz alur irte gice Yiğit oğlan kan koca boynm eğüp yatsa gerek Kanı velîler nebiler geldi geçdi cümle bular Ağız açup kara yirler birin birin yutsa gerek Kazanduğun bol gümüşler cânuna cezâ vinmişler Yann anda her birisi akreb olup soksa gerek 96 . Giivenmegil kardaşuna yanunda sevdük konşuna Ecel gelicek başuna hısım kardaş nitse gerek 6 An iy Yûnus Rahmânum dosta ulaşdur cânunı Ne beslersin bu tenlini ecel okı yitse gerek L 85 Ma'nl eri bu yolda melûl olası değül Ma'nî tuyan gönüller hergiz ölesi değül N. Ten fânîdür cân ölmez gidenler girü gelmez Ölür ise ten ölür cânlar ölesi değül 3 Gevher seven gönüller yüz bin yol ider ise Hak’dan nasib olmasa nasîb olası değül Sakmgıl yârun gönün sırçadur sımayasın Sırça sınduktan girü bütün olası değül Çeşmelerde bardağun toldurmadm kor-ısan Bin yıl anda turursa kendü t olası değül 6 Şol Hızır'la şol İlyâs âb-ı hayât içdiler Bu birkaç gün içinde bunlar ölesi değül Yaratdı Hak dünyayı Muhammed dostlığına Dünyaya gelen gider bâki kalası değül Yûnus gözün görürken yarağun eyle bugün Gelmedi anda varan girü gelesi değül 86 Yavlak aceb geldi bana, dünyâ içinde işbu hal Glce konuk olan kişi gine sabah göçer fi’l-hâl * 97 Eğer girçek konuğ-ısan aç gözün uyanuğ-ısan Sen bu söze tanuğ-ısan girü kalur mülk ile mâl 3 Malum biregüler yir sen anda hisâbuu vir Senün-durur bir adım yir gör ki nice unlur kal » ■ Gözün görürken yi yidür yokdur diyü itme özür Bu dünyada hâsıl nedür yi iç bazar eyle vir al Ben diyeyin sözün hakkm İşit unutma key sakın Uş kıyamet geldi yakın gönlünden geçmesün hayâl 6 Andan İsrâfil sûr ura ölenler yirinden tura Geçe devrân-ı rûzigâr eyle yazmış Celle Celâl Sultân u kullar bir ola anda katı hâller ola Dahi ayruksı sırr ola kurtulışun anda muhâl Bunda korkmaz-ısan Yûnus anda korkudurlar seni Eğer dirliğün hakk-ısa sırâtı geçesin sehel 87 Ata belinden bir zaman anasına düşdi gönül Hak’dan bize destûr oldı hazîneye düşd! gönül Anda beni cân eyledi et ü sünük kan eyledi Dört on güni diyiceğez degritmeğe düşdi gönül 3 Yürür-idüm anda pinhân Hak buyruğı virmez aman Vatanumdan ayırdılar bu dünyâya düşdi gönül Beni beşiğe urdılar elüm ayağûm sardılar Öndin acısm vir diler tuz içine düşdi gönül Günde iki kez çözerler başma akça dizerler Ağzunıa emcek virdiler nefs kabzına düşdi gönül 6 Bu nesneyi terk eyledüm yürimeğe azm eyledüni On iki sünüğin yazarlar elden ele düşdi gönül 41 Oğlan iken sultân kopar kim elin kim yüzin öper Akıl bana yoldaş oldı sultanlığa düşdi gönül Bu çağ-ıla sakal biter görenim gülregi dutar Güzeller katmda biter sev-sevüye düşdi gönül 9 Hayırdan şerri çok sever işlemeğe becid iver Nefsinün dileğin kovar nefs evine düşdi gönül 4 Kırk yaşmda sûret döner kara sakala ak iner Bakup şeybetin göricek yoldurmağa düşdi gönül Yola gider başaramaz yiğitliğe eli varmaz Bu nesneleri koyuban yuvanmağa düşdi gönül 12 Oğul ey dür bunadı-ölmez kız eydür yirinden turmaz Hiç kendü hâlinden bilmez hâlden hâle düşdi gönül Öliceğez şükr ideler sinden yana İledeler Allah adın zikr ideler çok şüküre düşdi gönül Su getüreler yumağa kefen saralar komağa Ağaç ata bindüreler teneşire düşdi gönül 15 Eğer var-ısa amelün gin olısar sinün senün Eğer yoğ-ısa amelün oddan şarâb içdi gönül Yûnus anlayu var hâlün şuna uğrayısar yolun Bunda elün irer iken hayr işlere düşdi gönül 88 Işksuzlara virme öğüt öğüdünden alur degül Işksuz kişi hayvân olur hayvan öğüt bilür degül Eksük olman ehillerden kaça görün câhillerden Tann bızâr bahillerden bahil dıdâr görür degül 3 Boz yapalak devlengice emek yime irte gice Anun eşi gözsepekdür salup ördek alur degül Şah balaban şahin toğan zîhî ögmiş anı öğen Toğan za’if olur-ısa toğanlıkdan kalur degül Kara taşa su koyarsan elli yıl ısladur-ısan Heman taş gine bayağı hünerlü taş olur degül 6 Ol iki cihan güneşi zahir dünyâsın degşürdi Câhil anı öldi sanur ol hod ölmez ölür degül Yûnus olma câhillerden ırak olma ehillerden Câhil ne var mü’min ise câhlllıkdan kalur degül 89 Eyâ gönül açgıl gözün fikrin yavlak uzatmagıl Bakgıl kendü dirüğüne kimse aybın gözetmegil Şöyle dirilgil halk-ıla öliceğiz söyleşeler Bâkı dirlik budur canum yavuz ad-ıla gitmegU 3 Diler-isen bu dünyayı âhirete degşüresin Dün ü gün kılgıl tâatı ayağ uzatup yatmagıl Gördün kİ bir derviş gelür yüz ur anun kademine Senden şey 'u 11 ah idicek kaşun karağun çatmagıl I Söyledüğün keleciyi işitdüğün gibi söyle Kendüzünden zîreklenüp bir kaç söz dahi katmagıl 6 Dünya çerb ü şîrin-durur âdem gerekdür yiyesi Kem nesneye tama' idüp kösüp kömürüp yutmagıl * İ Nefse uyup biş barmağun bir kezden İltme ağzuna Kes birisin vir miskine gerek ola unutmagıl ► Yûnus kim öldürür seni viren alur yine canı Yann göresin sen am er nazarından gitmegil İUU 90 * • Bir nazarda kalmayalum gel dosta gidelüm gönül Hasret ile ölmeyelüm gel dosta gidelüm gönül Gel gidelüm can turmadın sûret terkini urmadm Araya düşman girmedin gel dosta gidelüm gönül 3 Gel gidelüm kalma ırak dost içün kılalum yarak Şeyhün katmdadur durak gel dosta gidelüm gönül * Terk idelüm i! ü şan dost içün kılalum zân Ele getürelüm yân gel dosta gidelüm gönül m Bü dünyâya kalmayalum fânidür aldanmayalum Bir iken aynlmayalum gel dosta gidelüm gönül -t 6 Biz bu cihandan göçelüm ol dost iline uçalum Arzu hevâdan geçelüm gel dosta gidelüm gönül Kulağuz olgıl sen bana gönilelüm dostdan yana Bakmayalum önden sona gel dosta gidelüm gönül Bu dünya olmaz pâyidâr aç gözün! canun uyar Olgıl bana yoldaş u yâr gel dosta gidelüm gönül «> 9 Ölüm haberi gelmedin ecel yakamuz almadın Azrail hamle kılmadın gel dosta gidelüm gönül Gİrçek erene varalum Hakk’un haberin soralum Yûnus Emre’yi alalum gel dosta gidelüm gönül 91 Canlar fidâ yolma bu can kayusı değül Sen can gereksin bana cihan kayusı değül Candan içeni cansın sen bir âb-ı hayvansın Bize din ü imansın iman kayusı değül «r 101 3 Yudum yaramı sildüm yaram kimdendür bildüm Bana yârum kayusı yaram kayusı değül Işkun beni fâş itdi saklayam dirdüm veli Çün seni ayân gördüm pinhan kayusı değül Dermân ola mı bana derdüm benüm kim ona Derdlü varayım sana derman kayusı değül Işkun okı demreni dokınur yüreğüme Işk içürî ben öleyin demren kayusı değül Can u gönüli n’itdüm ışkun odına atdum Sıdkı dahi unutdum güman kayusı değül 9 Işkun burcından uçdum cevlân uruban geçdüm Ben dost-ıla buluşdum cevlân kayusı değül Bahrummâna dalmışam anda sadef bulmışam Cevher alup gelmişem umman kayusı değül Turduğum yir Tür ola bakduğum dîdâr ola Ne hâcet Mûsî bana sen ben kayusı değül 12 Bu Yûnus’ı andılar kervan göçdi didıler Ben menzile irişdüm kervan kayusı değül 92 Tehî görme kimseyi hiç kimsene boş değül Eksüklig-ile nazar erenlere hoş değül Gönlüni derviş eyle dost-ıla biliş eyle Işk eri şol ma'nîde derviş içi boş değül 3 Derviş bilür dervişi Hak yolma turmışı Dervişler hümâ kuşı çaylak u baykuş değül Dervişlik aslı candan geçdi iki cihandan WTah m 9 Mescidde medresede çok ibâdet eyledüm Işk odına yanuban andan hâsıla geldüm Kudret sûret yapmadın ferişteler dapmadm Âlem halkı dönmedin ilerü yola geldüm Yine Yunus'a sordum eydür Hak nûnn gördüm İlkyaz güneşi gibi mevc urup toga geldüm 105 Ben seni sevdügümi söyleşürier hâs u âm Süvlesenler sövlessün sensüz dirligüm haram i İV Kİm senün lezzetlinden canı dad almaz-ısa Yürür bir cansuz sûret âlem hâlinden bî-gam 3 Ben bu dem seni gördüm nicesi sabr eyleyem Seni bir görmekliğe müştakdur cümle âlem * r Seni gören kişiye ne hâcet hur u kusur Seni sevmeyen cana tamudur cümle makam îki cihan varlığı ger benüm olur-ısa Sensüz bana gerekmez iş senünledür tamâm 6 Bin yıl Ömrüm olursa hare idem bu kapuda Ben gerçek âşık-ısam gerek bu yolda ölem Bana sen gerek isen niderem kendüzümi Ger ben sen oldum-ısa ben beni yavu kılara Âlemlerün arzusı seni bulmak içündür Ben seni bulmış iken sensüzin nite olam 9 Çoklar Yûnus’a dir ki nice ışk esrükligi Nitsün ezel bezminde eyle çalmdı kalem 106 Ben ol yâri sevdügümi nice bir gizleyübilem Gönlüme sığmaz nideyin meğer rûzum ile diyem Dilüm dutup yüridügüm yadlıguma delil imiş Yakam yadlık perdesini hicâbumı ben giderem 3 Anun-ıla ahvâlümi âlemlere bildüreyin Çagıruban muştulayam âlemi üstüme direm Âşıklarun gönli gözi ma’şûk dapa gitmiş olur Ben gönlümi kul eyleyem bâşed ki ma’şûka İrem Canum kurban kılam ana ger can kabul kılur-ısa Kaçamsa öliserem niçe bunda diri duram 111 6 Sükrâne canum üstine ben dost içim ölür isem Ölmek resimdür kamuya ben Ölümden kanca varam Kamularım amelidür Münker Nekir olup gelen Benüm amelüm dost idi amelümi duta varam İlm ü amel sözi degül Yunus dili söyledügi Dil ne bilür dost haberin ben dost-ıla nice birem 107 Teferrüc eyleyü vardum sabahın sinleri gördüm Karışmış kara toprağa şu nâzük tenleri gördüm Çürimiş toprak içre ten sin içinde yatur pınhan Boşanmış tamar akmış kan batmış kefenleri gördüm 3 Yıkılmış sinleri tolmış evleri belürsüz olmış Kamu endişeden kalmış ne düşvar halleri gördüm Yaylalar yaylamaz olmış kışlalar kışlamaz olmış Bar dutmış söylemez olmış ağızda dilleri gördüm t Kimisi zevk u işretde kimi sâz u beşâretde Kimi belâ vü mihnetde dün olmış günleri gördüm • 6 Sogulmış şol kara gözler belürsüz olmış ay yüzler Kara toprağım altında gül direr elleri gördüm Kimi boyun egüp yatmış tenini toprağa katmış Anasına küsüp gitmiş boyrirn buranları gördüm • • Kimi zarı kılup ağlar zebâniler canın tağlar Dutuşmış sinleri oda çıkan dütünleri gördüm 9 Yûnus bunı kanda gördi gelüp bize haber virdi Alrlum vardı bilüm sasdı nitekim şunları gördüm 112 108 « Hakdan bana nazar oldı Hak kapusm açar oldum Girdüm Hakk’un haznesine dürr ü gevher saçar oldum Devlet tacı başa kondı ışk kadehi bana sundı Canum içdi ışkdan kandı karayı-akdaıı seçer oldum Esritdi ışka düşürdi ben hamıdum ışk bişürdi Aklumı başa divşürdi hayrı şerden seçer oldum Hayra döndi benlim işlim endişeden âzâd başum Nefsüınün başım kesdüm kanadlandum uçar oldum * Göçenler menzile yitdi vardı anda karâr İtdi Ömür geçdi kavil yetdi könüldüm uş geçer oldum Miskin Yûnus bilişeli can u gönül virişeli Tapduğ’uma irişeli gizlü râzum açar oldum t ' 109 Dostdan heber geldi bana turayım andan varayım Muştulayana camımı vireyim andan varayım Şol bir iki arşun bizün ne yeni var ne yakası Kefen idüben egnüme giyeyim andan varayım * 3 Cânahcı hod geliser emâneti vlr dlyiser Ben emâneti ıssına vireyim andan varayım Gitdi cânum kaldum eyle nâçâr olup girdüm yola Dostlar şâd oldugın bile göreyim andan varayım Münker ü Nekir geliser yır gök ün ile tolısar Ben bunlara cevâbını vireyim andan varayım 6 Yazugum çok günah öküş yürür idüm dünyâda hoş İtdüklerimün hisabm sorayım andan varayım 1 113 Besledügüm nâzük teni terk itmiyem dirdim anı Kara toprağa ben anı karayım andan varayım Ben bu ömür hırmanını degdüm devşürd^im uşyine Yûnus eydür bu dükkânı direyim andan varayım 110 Senden gelür cevr ü cefâ ben âh u vâh itmeyeyim Düşmüşem ışkun odma yanup nice dütmeyeyim Uş yürürem yana yana tap cigerüm döndi kana Işkundan oldum dîvâne uyuyuban yatmayayım 3 Senün ışkun denizine dü şubeni gark olayım Kimsenem yok elüm ala koma beni batmayayım Sekiz uçmağun hûrisi gelür ise bir araya Hergiz* mânendün olmaya senKanlara katmayayım Yûnus Emre sen bu sözi yüzbİn dir isen az ola İşidenler âşık ola igende uzatmayayım 111 Ben bir aceb İle geldüm kimse hâlüm bilmez benüm Ben söylerem ben dinlerem kimse dilüm bilmez benüm Benüm dilüm kuşdilidür benüm ilüm dost ilidür Ben bülbülem dost gülümdür bilün gülüm solmaz benüm 3 Ol dost bana gelsün dimlş sundum kadeh alsun dimiş Aldum kadeh içdüm şarab ayruk gönlüm ölmez benüm •• Ne Tûr'um var ne turağum hiç yirde yokdur karârum Hakk’a münâcât itmeğe bellti yirüm olmaz benüm Sor turduğum yiri bana gelürsen gösterem sana Bir zerrece Hak 'dan ayru gözüm nesne görmez benüm llt 6 Tur tağında bir tecellî gör Mûsî'yp neler kıldı Yûnus ey dür Hak katında sözüm girü kalmaz benüm 112 Her kancanı döner isem ışk-ıladur işüm benüm Oldur gönlümde teşvişüm hem ışkdur yoldaşum benüm Işksuzlara göynür özüm anun -ç ün fâş olur râzum Göricegiz âşıklan kaynar içüm taşum benüm 3 Bu ışk bize rahmânîdür hem canuımızun canıdur Anun içün şeytân-ıla herdem bu savaşum benüm Benüm canum bir kuşdur kim gevdem anun kafesidür Dostdan haber gelİcegİz birgün uçar kuşum benüm Geldüm dünyayı seyr İtdüm ya bugün ya yann gitdüm Ben bunda eglenemezem bunda bitmez işüm benüm 6 Yûnus eydür ben âşıkam hem âşıkam hem sâdıkam Bu ayruk âşıklar gibi yokdur ârâyişüm benüm a 113 ♦ Ger r âzını söyler isem kimse dilüm bilmez benüm Eğer sabır eyler isem gönlüm karâr kılmaz benüm Iy uslular İy uslular siz eyidün ben nideyim Ol dost yüzin göreliden aklum başa gelmez benüm 3 Bunun gibi tertib ile işüm nice başa vara Elümden iş kaldı-y-ı$a canlımdan iş kalmaz benüm Ne delüyem ne usluyam neye benzer benüm işüm Işk denizine gark olup gönlüm cânum toymaz benüm Bu niahabbet odı benüıiı yüregümde yana-durur Denize gark olur-ısam söynüp hatâ kılmaz benüm « 115 6 Yıl on İki ay bu ışk güli od içinde bltüp-durur Yandugumca artar kokum devrüm geçüp solmaz benüm Cümle Hak'a yol vardılar sabr-ıla Hakk’a irdiler Işkun aslı oddan-durur sabrumla hiç olmaz benüm Niçe didüm bu gönlüme var sabır eyle dek otur Şoidem dahi bedter olur ögüdümi almaz benüm 9 Bu Yûnus'un çün sûretl ölüp toprak olur-ısa Bâtınumdan ışk sevgüsi bilün ki hiç gitmez benüm N 114 Gözüm seni görmeğ-lçün elüm sana irmeğ-içün Bugün cânum yolda kodum yarın seni bulmağ-İçün Bugün cânum yolda koyam yarın ivazın viresin Arzeyleme uçmagunı hiç arzum yojc uçmağ-içün 3 Bana uçmak ne gerekmez hergiz gönlüm ana bakmaz İşbu benüm zânlığum değül-durur bîr bağ-içün Uçmağ uçmağum didüğün mü’minleri yeltedüğün Vardur ola birkaç hûrî hevesüm yok kuçmağ-içün • fa Bunda dahi virdün bize ol hûriyi cüft ü halâl Andan dahi geçdi arzum azmüm sana kaçmağ-içün 6 Sufîlere vir sen anı bana seni gerek seni Hâşâ ben terk idem seni şol bir ala çardağ-içün Yûnus hasret-durur sana hasretini göster ana İşün zulüm değül ise dâd eylegil varmağ-içün I ıu 115 İy yaranlar iy kardaşlar ecel ire ölem bir gün İşlerüme peşrnân olup kendüzüme gelem bir gün Yanlarımla kona elüm söz söylemez ola dilüm Karşuma gele amelüm n'itdümise görem bir gün 3 Oğlan gider danışmana salâdur dosta düşmana Şol dört tekbir namaz ile dahi tamâm kılam bir gün » Beş kanş bez-durur tonum ilan çıyan yiye tenüm Yıl geçe obnla sinüm unıdulup kalam bir gün ♦ Başuma dikeler hece ne İrte bilem ne gice Âlemler ümidi hoca sana ferman olanı bir gün 6 Yûnus Emre sen bu.sözi dahi tamâm itmemişsin Yek yüriyeyin n’eyleyem üstâduma gelem birgün Zinhâr virmegil gönül dünyâ payına bir gün Dünyâya gönül viren düşe tayına bir gün * ı m I Bu dünya bir evrendür âlemleri yudıcı Bize dalu gelüben yuda t oyma bir gün 3 Gör ahi nicelerin topraklar kuçmış yatur Bizi de anlar gibi ala koyma bir gün i Şol kuşun kim yuvası toğan katında ola Ol anda kaçan dura gide yayma bir gün Miskin bî-çâre Yûnus gördüm bildüm di Dut erenler eteğin düşgil suyına bir gün 1 1 S 117 117 Andan yiğrek ne vardur kişi bile kendüzin Kendüzin bilen kişi kamulardan ol güzln Kişi gerek çok bile ol gerek öğüt ala Menzile irsem diyen yalvarsm hazin hazin 3 Bu yol yavlak uzak dur dünya ana duzakdur Bu duzağa uğrayan komaya kulavuzm M 4 Ben emin olsam diyen ya eminlik isteyen Geçsün bu kal-u kilden toprağa ursun yüzin Kim ere kullık ide ol azabdan kurtıla Mutlak ol yarlıganur kim gördise er yüzin "" 6 Yûnus bir haber virür işidenler şâd olur Gence uğrasam diyen izlesün izin izin 118 i Ol dost bize gelmez ise ben dosta girü varayın Çekeyin cevr ü cefâyı dost yüzin görü vireyln Sermâye bir avuç toprak anı dahi aldı bu işk Ne sermâye var ne dükkân hazara neye varayın 3, Kunlmış dükkân ü bazar dost İçine girmiş gezer Günâhum çok gönlüm sizer ben dosta çok yalvarayın Günlüm eydür dost benümdür gözüm eydür dost benümdür 1 Gönlüm eydür göze sabr it bir dem haberin sorayın Hak nazar kıldııgı cana bir göz ile bakmak gerek Ana kim ol nazar kıla ben anı nice yireyin 6 Tapduğ'um eydür Yunus'a bu ışk Hakk'a irse gerek Kamulardan ol yücedür ben ana nice ireyin 119 Şöyle hayrân eyle beni ışkun odına yanayın Her kancaru bakar-ısam gördüğüm seni sanayin Çün beni okır subhânum uş gönüldi gider canum Elden çıkaruban gönlüm bunda neye egleneyin 3 Yıdi tamu öldükleri katlanmaya bir âhuma Işkun gönlüm yağmaladı ben nice katlanaym Sekiz uçmak arzuların yitmiş bin hûri gelürse Aldamaya bu cânumı bunda nite aldanaym r Senün ışkun tuydı cânum terkin urdum bu cihânun Hergiz bilinmez mekânun seni kanda isteyeyin 6 Herdem söylenür haberün hergiz bulınmaz esenin Götür yüzünden perdeyi dîdâruna köyüneyin t Yidi deniz geçer isem yitmiş ırmak içer isem Susuzluğum kanmaz benüm dost şerbetiyle kanayın İ İlm-i hikmet okıyanlar ışkdan feragatdur bunlar Mansûr oldum asun beni kon dillerde söyleneyin 9 Al gider benden benliği toldur içüme senliği Gel sen beni bunda Öldür anda varup ölmeyeyin Yûnus Emre’mün bu sözi câna toldı avâzesi Kördür münkirlerün gözi ben nicesi göstereyin 120 İy dost seni sevelden aklum gitdi kaldum ben Irmakları terk idüp denizlere taldum ben P« Bir zerre ışkun odı kaynadur denizleri Düşdüm ışkun odma dutuşuban yandum ben 119 3 Ol canda kİ ışk ola anda gussa olmaya Bu ışk bana gelelden gussam gitdi güldüm ben Bülbül de âşık olmış kızıl gülün yüzine Gördüm erenler yüzın hezâr destân oldum ben Bu ışkı bana virdün ben n’iderem kendüzüm İçüm taşum nur toldı dosta âşık oldum ben 6 Bir kun ağac-idüm yol üzre düşmiş idüm • Er bana nazar kıldı tâze cüvan oldum ben Yûnus glrçek âşıksan adum miskin kogıl Cümlesinden ihtiyâr miskinliği buldum ben 121 Canlar canını buldum bu cânum yağma olsun Assı ziyandan geçdüm dükkânum yağma olsun Ben benliğümden geçdüm gözüm hicâbın açdum Dost vaslma irişdüm gümânum yağma olsun 3 Benden benliğüm gitdi hep mülkümi dost dutdı Lânıekâna kavm oldum mekânum yağma olsun Ta'allûkdan üzüşdüm ol dostdan yana uçdum Işk divânına düşdüm dîvânum yağma olsun • •• İkilikden usandum ışk tonım tonandum Derdün honına kandum dermânum yağma olsun 6 Varlık çün sefer kıldı dost andan bize geldi Viran gönül nur toldı cihânum yağma olsun Geçdüm bitmez sağmçdan usandum yaz u kışdan ' Bustanlar başın buldum bustânum yağma olsun • i ■ jf- Yûnus ne hoş dimişsin bal u şeker yimişsin Ballar balını buldum kovanum yağma olsun 120 122 İlmimde gark olalı uş ben beni bilimezin Dilile söyleyüben vasfuna iremezin Sıfatun gelmez dile kandalığun kim bile Sunun söylemekliğe ben lâyık olımazm 3 Hem evvelsin hem âhir kamu yirlerde hâzır Hiç makam yokdur sensüz ben niçün görîmezin Görmedin delü oldum yanıldum günah kıldum Ussum aklum aldurdum esridüm ayılmazın Çünkim beni esritdün can u gönül iletdün Ayırma beni senden bulışdum ayrılmazın 6 Bana canı sen vlrdün Azrail'e buyurdun Senden artuk kimseye emânet virimezin İv Yûnus'ı yaradan götür hicâb aradan Sâdıkam yolında ben yalan da'vi kılmazın 123 Bu ömrüm yok yire hare itmişem ben Canumı gör ne oda atmışam ben «ft Kimesne kimseye itmemiş ola Anı kim kendüme ben itmişem ben 2 Amelüm rahtmı dirdüm götürdüm Kamu assum ziyâna satmışam ben * Cihanda bir smuk saksıdan ötrü Günehlerüm yabana atmışam ben ■ Amelüm ne ki varsa hep riyâdur Acebdür ihlâsı unutmuşam ben 6 121 Glceye iresin! kimse bilmez Tûl-i emel başın uzatmışam ben Dükeli ömrüm! harcına sürdüm Ziyandan bellüdür ne utmışam ben Biçâre Yûnus 'un çokdur günâhı Anun dergâhına yüz tutmışam ben 124 Âşıklara ne diyem ışk haberinden şirin Işkıla dinleyene eydeyin birin birin Dahi yir gök yoğ iken var-idi ışk bünyâdı Işk kadîmdür ezelî ışk getürdi ne varın 3 Evvel ezel bezminde kim dost yüzin gördiyse Anun canıdur âşık sor andan ışk haberin Işkı hiç bir nesneye mesel bağlasam olmaz Dünyada âhiretde ne dutısar ışk yirin Hayf-durur ışksuzlara ışkdan haber söylemek Kim gerçek âşık ise râzdmı ana dirin ■ 6 Emânetdür sakıngıl ışk haberini zİnhâr Oturup değme yirde söyleme ışk esrarın Sarraflarım katında kaide şöyle-durur Kadrin bilmez kişiye göstermedi gevherin I Yûnus'un havsalastf ışkıla tolmif-durur Derdin saklayımadı gensüz söyler ışk sımn Eğer ışkı seversen cân olasın Kamu derdine hem derman olasın 1 LL Eğer dünyâ seversen mübtelâsın Ma’ânî sırrına kandan iresin 0 3 Cihan köhne saraydur sen beğisin Niçe bir ağuya barmak banasın Kanadsuz kuşlaym kaldun yabanda Kanadlu kuşlara kanda iresin Sana erden asâ gerek bu yola Tayanursan asaya tay anasın 4 l 6 Sözi bu Yûnussun güzelleredür Eğer âşık olursan uyanasın * » 126» Ol vaktin bir olasın ikilikden kalasın Cansuz gel bu kapuya baki dirlik bulasın Can tuta gelür isen ger cânum var dir isen Canı şümâr idersen sağmcile kalasın i 3 Bunda ne sağmç şümâr ya bunda kim kalur var Çün böyle düşdi sefer gerek yolda ölesin t Derd ile ölmeyince dermâna irmeyesin Bir can yolda kor isen bin bin canlar bulasın Kalma fâni sağınca k^sd ile bakma gence Yüzbin cihanda bâtın 1 hâzinesin bulasın • ■ ■ 6 Dadarsan ışk dadundan geçesin zâhirinden Ayrulığun odmdan ol vakit kurtılasm • * , İy Yûnus kanı aklun gensüzin söyler dilün Pâyânı yok bu yolın sen kanda tolanasm 1 123 127 ■ Daşdun yine deli gönül sular gibi çağlar mısın Akdun yine kanlu yaşum yollarumı bağlar mısın N’idem elüm irmez yâre bulınmaz derdüme çâre Oldum ilümden âvâre beni bunda eğler misin 3 Yavı kıldum ben yoldaşı onulmaz bağrımun başı Gözlerümün kanlu yaşı ırmağ olup çağlar mısın * Ben toprak oldum yoluna sen aşuru gözedürsin Şu karşuma göğüs gerüp taş bağırlu tağlar mısın Haramı gibi yoluma arkurı inen karlu tağ Ben yârumdan ayru düşdüm sen yolumı bağlar mısın 6 Karlu tağlarun başında salkım salkım olan bulut Saçun çözüp benüm içün yaşın yaşın ağlar mısın Esridi Yûnus'un canı yoldayım illerüm kanı Yûnus düşde gordi seni sayru mısın sağlar mısın Aceb şu ylrde var m'ola şöyle garib bencileyin Bağn başlu gözi yaşlu şöyle garib bencileyin Gezerem Rûm ile Şam'ı Yukaru illeri kamu Çok istedüm bulımadum şöyle garib bencileyin 3 Kimseler garib olmasun hasret odına yanmasun Hocam kimseler olmasun şöyle garib bencileyin Söyler dilüm ağlar gözüm gariblere köynür özüm Meğer ki gökde yılduzum şöyle garib bencileyin Niçe bu derd ile yananı ecel ire bir gün ölem Meğer ki sinümde bulam şöyle garib bencileyin 124 6 Bir garib ölmiş diyeler üç günden sonra tuyalar Soğuk suyıla yuyalar şöyle garib bencileyin * Hey Emrem Yûnus bî-çâre bulınmaz derdüne çâre Var imdi gez şardan şara şöyle garib bencileyin 129 İlâhî bir ışk vir bana kandalığum bilmeyeyin Yavu kılaym ben beni isteyüben bulmayayın Şöyle hayrân eyle beni bilmeyeyin dünden güni İsteyeyin dâim seni ayruk nakşa kalmayayın 3 Al gider benden benliği doldur içüme senliği Dirliğünde öldür beni varup anda ölmeyeyin Gelürse göynüğüm dile kim söğe bana kim güle Bari yanaym derd ile hâlüm dile gelmeyeyin Uş yürürem yana yana cigerüm gark oldı kana Tap ışk eser itdi cana nice zârı kılmayayın 6 Senün kokun tuydı cânum terkini urdı cihânun Hergiz belürmez makamun seni kanda isteyeyin Bülbül olaym öteyin dost bağçesinde yatayın Gül oluban açılayın ayruk dahi solmayayın * Mansur’Iaym dâra beni ayan göster anda seni Kurban kılayın bu canı ışka münkir olmayaym 9 Işk-durur derdün dermanı ışk yolında kodum cânı Yûnus Emre eydür bunı bir dem ışksuz olmayaym 130 Anup kıyâıııet günini ağlaşalum ol gün içün Ol gün melâmet günidür ağlaşalum ol gün içün 125 Ol günde yirler yanla cümle ölenler dirile Cümle günâhlar sonla ağlaşalum ol gün içün 3 Ol günde gök çatlayısar insan nice katlanısar Ol günde kim korkmayısar ağlaşalum ol gün içün Âh ol günün korkulan koca kılur ma'sûmlan Nice olur mücrimleri ağlaşalum ol gün İçün * Ol gün katı efgan ola irkek dişi uryân ola Cümle ciğer biryân ola ağlaşalum ol gün içün 6 İy Yûnus Emre gir yola hâl bilmezüz kardaş n'ola Meğer derman Hak 'dan ola ağlaşalum ol gün İçün 1 131 Hey yâranlar hey kardaşlar nic'ideyin n'ideyin ben Sen benüm kulum değülsin dir olursa n'ideyin ben tt 4 Zelil magbun kala başum anda hiç dinmeye yaşum Mahşer güni İçüm taşum nâr olursa n'ideyin ben 3 Suç anıcak köynür özüm kan yaş ile tolar gözüm Yann Hak katında yüzüm kar'olursa n'ideyin ben Fesâd ile tolu içüm hey hoca bağışla suçum Kİ cehennem benüm içün yir olursa n'ideyin ben Ben fesâd içinde kaldum Yûnus ey dür artdı derdüm Sine vancağaz kabrüm dar olursa n'ideyin ben 132 Allah evi ziyâretdür ben anda varmak isterin Muhammed'ün güzel nunn gözümle görmek isterin Hacılar deve katarlar kum denizine yatarlar Taşı şeytana atarlar ben am urmak isterin I âm%J Yi di tolanan bansın görmez cehennem sûrısın Divşürüp nefsüm çerisin ben anı kırmak isterin Aceb Allah'ım işine yazmış kubbenün başına Hacerü'l-Esved taşma yüzümi sürmek isterin Yûnus eydür sözüm hakdur hiç ınzkum malum yokdur Çokdur günâhum çokdur boynumdan ırmak isterin M 133 Yokdur bende amel tâ’at ben n'ideyin n’eyleyeyin Kopucak rûz*i kıyamet ben n’ideyin n'eyleyeyin Dost bana su’âl idicek aklum başumdan gidicek Hicâb deri gark idicek ben n’ideyin n’eyleyeyin 3 Helaline ola hisâb haramına ola azâb Âsîye olıcak ikab ben n'ideyin n'eyleyeyin Yetmiş bin zebânî yide tamuyı haşr de ilede Mücrimlere heybet ide ben n'ideyin n'eyleyeyin 4 Bir kez cehennem silkine âsîlere ide kine Yâ Rab iricek ol güne ben n’ideyin n’eyleyeyin t 6 Âşıklar maksûda ire ârifler dost yüzin göre Şöyle mücrim yüzi kara ben n’ideyin n 'eyleyin Yûnus Emre derdün katı hayra geçmez bir tâ'ati Olmazsa Hak inâyeti ben n’ideyin n'eyleyeyin 134 İy benüm kutsuz nefsüm kanda varasın bir gün Ecel avlayup yudar ele giresin bir gün Celüp göğsüne kona dutuşup cânun vana Bir kadeh şerbet suna içüp kanasın bir gün 4 3 Görmeğe gelenleri hâtırun soranları Sevgüll yaranları görmez olasın bir gün Yâranlarun geleler seni ta’cîlleyeler Soyalar tonlarımı üryan olasın bir gün Tap timar eyle tene yarak eyle bu câna Şol yılana çıyana nasîb olasın bir gün 6 Münkir ü Nekîr gele hâilenin düşvâr ola Arabça su'âl sora cevâb viresln bir gün Yûnus Emrem n’idesln kaçup kanda gidesin Erenler sohbetine gelmez olasın bir gün 335 Azrail alur cânumuz kurur tamarda kanumuz Yuyıcağaz. kefenümüz saranlara selâm olsun Gider olduk dostumuza iremedük kasdumuza Namaz içün üstümüze turanlara selâm olsun 3 Sözdür sÖylenür araya kimse döymez bu yaraya İltüp bizi makbereye koyanlara selâm olsun T i Âşık oldur Hakk’ı seve Hak derdüne kıla devâ Bizüm içün hayır du'â kılanlara selâm olsun Âşık Yûnus söyler sözi kan yaş İle toldı gözi Bilmeyenler bllsün bizi bilenlere selâm olsun W 136 Çalab nurdan yaratmış canını Muhammed'ün Âleme rahmet sacmıs adını Muhammed'ün J * * T Dostum dimiş yaratmış hem anun kaydın yimiş Ümmetden yana korniş yönini Muhammed'ün I İ.U 3 Muhammed bir denlzdür âlemi tutup-durur Yetmişbin peygamberler gölinde Muhammed 'ün Dünya malın dutmamış hiç emânet artmamış Terzi Bicüp dikmemiş tonını Muhammed 'ün Tanrı arslanı Alî sağında Muhammed'ün Hasen ile Hüseyn’i solında Muhammed'ün 6. Yılda yitmişbin hacı her biri niyyet ider Varur , ziyâret ider nûnnı Muhammed’ün Yunus Dede'm ışkludur eksiklüdür miskindür Her kim yimez mahrumdur honını Muhammed'ün V (u, ü) m- i f 137 ty yâranlar ly kardaşlar korkaram ben ölem diyü Öldüğüm! kayırmazam itdüğümi bulam diyü Birgün görinür gözüme aybum uralar yüzüme Endîşeden deli-olmışam n’idem ben ne kılam diyü « +* 3 Eğer gerçek kul imişsem ana kullık kılayıdum Ağlayadum bu dünyâda yarın anda gülem diyü ’i „ Hemin geldüm bu dünyâya nefsüme kullık eyleyü Eyü amel işlemedüm azabdan kurtılam diyü İy bî-çâre miskin Yûnus günâhun çok n'eyleyesin Sığındum ol Allâhuma didi hem afv kılam diyü 138 m Düşdi önüme hubb*ül- vatan gidem hey dost diyü diyü Anda varan kalur heman kalam hey dost diyü diyü Gele sol Azrail duta assı kılmaz ana ata * Binem şol ağaçdan ata gidem hey dost diyü diyü 3 Halvetlerde meşgul olanı dâim açılam gül olam Dost bağmda bülbül olam ötem hey dost diyü diyü Şol bir biş on arşun bizi kefen ideler eğnüme Dikem şol dünyâ tonların geyem hey dost diyü diyü 4 Mecnûn oluban yüriyem yüce tağlan büriyem .. Mum olubam eriyem yanam hey dost diyü diyü 6 Günler giçe yıl çevrile üstüme sinlem obnla Ten çüriye toprak ola tozam hey dost diyü diyü t Yûnus Emre var yolma münkirler girmez yolma Bahrî olup dost göline talanı hey dost diyü diyü H m (h, «), 139 Hak'dan gelen şerbeti içdük el-hamdü lillâh # Şol kudret denizini geçdük el-hamdü lillâh Şol karşuğı tağlan mişeleri bağlan Sağlık safâlıkıla aşduk el-hamdü lillâh 3 Kunyıduk yaş olduk kanatlanduk kuş olduk Birbirimize iş olduk uçduk. el-hamdü lillâh Varduğumuz illere şol safa gönüllere Halka Tapduk ma’nâsm saçduk el-hamdü lillâh 0 Beri gel banşalum yad isen bilişelüm Atumuz eyerlendi eşdük el-hamdü* lillâh 6 İndük Rum'ı kışladuk-çok hayr ü şer işledük XJş bahar geldi girü göçdük el-hamdü lillâh •* > 130 ' - -r Dirildük bınar olduk irkilduk ırmağ olduk Akduk denize tolduk taşduk el-hamdü lillâh a Tapduğ’un tapusında kul olduk kapusmda Yûnus miskin çiğidük ■ bişdük el-hamdü lillâh 140 . * « Âşık oldum erene irmeğile Hakkı buldum er yüzin görmeğile Ere İrdüm erde buldum maksûdum Bulımadum taşradan sormağıla * * r 3 Her yire bakdum-ise er oturur Gönlin aldum yüz yire sürmeğile ■ mm m Hak'dan irer dürlü nasib canlara Olmaz-lmlş Kâ'be’ye varmağıla Kâ’be senün işiğündür bilmiş ol Bulımazsın yol çeküp ar’mağıla 6 Bmar-ıdum erenler kıldı nazar Deniz oldum dört yana ırmağıla Ün geldi Yûnus dur durdum örü Gözüm açdı kulağum burmağıla t a 141 ■ Miskinlikde buldılar kimde erlik var-ise ; Nerdüvandan yitdiler yüksekden hakar-ise ' “S s- Gönül yüksekde gezer dem-be-dem yoldan azar Taş yüzine su sızar içinde ne var-ise 3 Ak sakallu pir koca bilimez hâli nice Emek yimesün hacca bir gönül yıkar-ise J 131 Sağır işitmez sözi gice sanur • gündüzi Kördür münkirin gözi âlem münevver-ise Gönül Çalab’un tahtı gönüle Çalab bakdı İki cihan bedbahtı kîm gönül yıkar-ise 6 Sen sana ne sanursan ayruğa da anı san Dört kitabun ma’nâsı budur eğer var-İse Bildük gelenler geçmiş konanlar girü göçmiş Işk şarabmdan içmiş kim ma’nâ tuyar-ise Yûnus yoldan azuban yüksek ylrde turmasun Sinle sırat görmeye sevdüği didâr-ise 142 * tstedüğümi buldum eşkere cân içinde Taşra isteyen kendü kendü nihân içinde Kadimdür hiç ırılmaz ansuz kimse dirilmez Adım adım yir ölçer hükmi revân İçinde 3 Dutun diyü çağırur uğn dahi çağırur Bu ne acâyib uğrı bu çağıran içinde Siyâset meydanında galebeden bakan ol Siyâset kendü olmış girmiş meydân içinde Dartmış kudret kılıcın çalmış nefsün boynını Nefsini depelemiş elleri kan içinde 6 Sayrü olmış iniler Kur'an ünini dinler Kur'an okıyan kendü kendü Kur'an içinde Bu tılısmı bağlayan cümle dilde söyleyen Yire göğe sığmayan gelmiş cihân içinde Uğn olmış uğrılar girü kendüsi çakar Şahne kendüsi olmuş kendü zindân içinde imâret köşk ii saray yapan ol Kara nlkab dutunmış girmiş külhan içinde Başdan ayağa değin Hakdur ki seni dutmış Hak’ dan ayru ne vardur kalma gümân içinde Birisen birliğe gel ikiyi bırak elden Bütün ma’nâ bulasm sıdk u imân içinde 12 Girdüm gönül şehrine taldum an un batırma Işkıla gideriken iz buldum can içinde Bu İzüraİ izledüm sağum sollum gözledüm Çok acâylbler gördüm yokdur cihan içinde Yûnus senün sözlerün ma’nâdur bilenlere Söyleniser sözlerün devr-i zaman içinde 143 ■ t ■ İy kopuz ile çeşte aslun nedür ne işde Sana suâl sora ram eydivir bana uşda Eydür kİ aslum ağaç koyın kirişi bir kaç Gel işrettim dinle geç aklı komaya leşde ¥ 3 Eydürler bana harâm ben uğnlık değülem Çünki aslum mismildür ne var-imiş kirişde Bana kiriş didiler ışka giriş didiler Benüm adum ışk virdi ben durmazam kolmaşda Şâdılığıla geldüm işbu âleme toldum Mürvetlere düzüldüm kodılar işbu düşde 6 Ağaç deri dirildi kirişile bir oldı Işk denizine taldı behane yok bu işde Mevlânâ sohbetinde sâz İle işret oldı Arif ma'nâya taldı çün biledür ferişte Ferişteyi anmakdan bilesin murad nedür Gice gündüz biledür senünile her işde 9 Ol feriştehler adı Klrâmen Kâtibin’dür Yazmakdan usanmazlar armazlar yaz u kışda Birisi sağ omzunda birisi sol omzunda Birisi hayran yazar birisi şer cünbişde Kâğıtları dükenmez ne hod mürekkebleri Aşınmaz kalemleri kaimlerdür o! işde 12 Hem meyhâneye varur hem büthâneye glrür Bunlar saklarlar seni sen gafilsin bu işde Yûnus imdi sübhânı vasf eylegil gönülde Ayru degül ârlfden bu kopuz ile çeşde 144 Uş yine nazar oldı bu bizüm cânumuza ■ Muhammed bünyâd urdı dîn ü îmânumuza Peygamberler serveti din direği Muhammed Gör ne gevherler korniş bu bizüm kânumuza 3 Hay gel amel idelüm elümüz İrer iken Ecel irer ansuzın irmezüz sanumuza t îy dirîğâ n’idelüm bizde amel olmarsa HıŞm idüp yapışalar bu kefen tonumuza Sonunlar geleler son hisab alalar Karanu sin içinde otura yanumuza 6 ölüm hakdur bilürsin nicün gafil oiursın ÂTt-âlI kasH İHJser oiinâhlıı cârmmııra 134 Miskin Yûnus bu sözİ kendüzinden eyitmez Hak Çalab viıibidi sabak lisânumuza 145 Bir İmâret göster bana kim som viran olmaya Kazan şol malı kim senden dökilüp glrü kalmaya Dökilüp kalısar malun ayruklar ala helâlün Senden girü kalan malun sana assısı olmaya • 3 Ol mal ki ol Halilîdür hayırlara yilter seni Ol mal ki ol Karun'undur ıssı hiç râhat olmaya İsrâfil sûrmı ura tağlar depeler sürüle Bir karınca cevâbını bin Süleyman virimeye Bu dünyâ hep ıssuz kala altunı malı dökile Sebil olubanı yata hergiz ıssı bulunmaya 6 Hey Yûnus Emre Ölince var yüri toğru yolunca Dünyâsını terk idenler yarın hazretde ölmeye 146 Sana direm iy velî tur irte namazına Eğer değülsen öli tur irte namazma Ezan okur müezzin çağırur Allah adın Yıkma dînün bünyâdın tur irte namazma »• 3 Ağar pervâza kuşlar tesbîh okur ağaçlar Himmet alan kardaşlar tur irte namazına Namazı kıl zikr eyle elün götür şükr eyle öleceğin fikr eyle tur irte namazma Namaz kıl yarağ olsun ahretde gerek olsun Sinlende çırağ olsun tur irte namazına 6 Namaz kıl imâm-ıla yatmagıl gümân-ıla Gidesin îmân-ıla tur irte namazına Çıka gide can dahi şöyle kala ten dahi Derviş Yûnus sen dahi tur irte namazına 147 Ol dost içtin ağlar-ısam gözüm yaşını kim sile Ya bunca âh u zârile bu gözyaşı becid gele «• İy yaranlar iy kardaşlar kime diyem ahvâlümi Ya şu benüm bu derdümün dermanını kim ne bile Âlem dermân olunsa sen süz derman olmayısar Sensüz derman nice ola çün gönülde dost sevile Ölüp sine girürisem etüm tenüm çürimeye Aynlmayam sevdüğümden çün giderin sevgiyile 9 Ah d-ı sâbık dinilmedin henüz «Elest» buyrulmadın 01 benidüm ben ol-idi bes bu nicesi kesile Yâranlarum ey dür bana seni niçün göremedük Fürkate düşdi suretüm bir menzilden bir menzile Ol dost ile benüm işüm ölüp dahi bitmeyiser Ben nice ola kim bite çün gönülde dost sevile Yarın mahşer kopıcağaz kamu kul nefsiim diyiser Ben Yûnus'ı hiç anmayam Tapduğ'ı getürem dile 148 Anma mısın şol güni sen gözün nesne görmez ola Düşe sûretün toprağa dilün haber virmez ola Çün Azrâil ine tuta assı kılmaz ana ata Kimse dövmez o heybete halkdan meded irmez ola 1J0 Oğlan gider danışmana salâdur dosta düşmana Sonra gelmek peşimâna sana assı kılmaz ola Evvel gele şol yuyıcı ardınca şol su koyıcı İledüp kefen sancı bunlar hâlün bilmez ola Ağaç ata bindüreler sinden yana göndereler Yir altına indüreler kimse ayruk görmez ola t Üç güne dek oturalar hep işini bitüreler Ol dem dile getüreler ayruk kimse anmaz ola YûnuS miskin bu Öğüdi sen sana virsen yiğ idi Bu şimdiki mahlûkata öğüt assı kılmaz ola 149 Kimün ne zehresl vardur sana kiline yontmağa Cümle âlem elündedür kim ne bilür el katmağa Viren alan sen olıcak kim cünbiş eyleyebile Her kandaşa kudret senün pir ü yiğit oynatmağa Cümle hazneler senündür kime dilersen vlresln Kimün ne zehresi vardur destursuz el uzatmağa İki cihânun varlığın kudret eli dutup-durur Yol yok-durur hiç kimseye sensüz bir adım atmağa Cümle âlemün üstine hayr u şerri saçan sensin Hışm u rahmet havâledür kendü aslına katmağa Tevfik inayet olmasa kim sebeb eyleyübile Her kandaşa kudret senün her işe el uzatmağa İblis ü Âdem kim olur bunda fuzullık eyleve Yirlü yirine sen kodun kul geldi kullık kılmağa İy yaranlar siz bu sözl dinlen gönül kulağıyla Can dudağı hâlis gerek ışk şarabını datmağa Bu dirliği tuyan camın hiç fikri bunda değüldür Yûnus dilin yumış-durur bu tevhidi eyitmeğe 150 Her kime kim dervişlik bağışlana Kalpı gide pak ola gümişlene Nefesinden misk ile anber düte Budağımdan il ü şar yimişlene Yaprağı derdlüyiçün dermân ola Gölgesinde çok hayırlar işlene Âşıkun gözi yaşı hem göl ola Ayağından saz bitüp kamışlana Cümle şâir dost bağçesi bülbül! Yûnus Emre arada durraçlana 151 <1 Aklum başuma gelmedi ışk şarâbın datmayınca Kandalığum bilimedüm girçek ere yetmeyince •a Kendü bilişiyle kişi hiç irişe mİ menzile Allâh'a İremez kalur er eteğin d utmayınca Var din îman gerek İse eyü diril bu dünyada Yarın anda bitmez işün bugün bunda bitmeyince Çün bülbül âşıkdur güle nazar Hak’dan olur kula Bir keleci gelmez dile gönüllerde yanmayınca Gönüllerde bu râzumı sağınmaz dirdüm sözüm! Âşık ne katlanur söze ışk metâ'un satmayınca Bî-çâre Yûnus 'un sözin key âşık gerek anlaya o kus küldür n'evlesün öğütlemez ötmeyince 152 Bir şâha kul olmak gerek hergiz ma’zûl olmaz ola Bir işik yastanmak gerek kimse elden almaz ola Bir kuş olup uçmak gerek bir kenara geçmek gerek Bir şerbetden içmek gerek içenler ayılmaz ola Çevik bahrî olmak gerek bir denize talmak gerek Bir gevher çıkarmak gerek hergiz sarraf bilmez ola Bir bağçeye girmek gerek hoş teferrüç kılmak gerek Bir taze gül kokmak gerek ol gül hergiz solmaz ola Kişi âşık olmak gerek ma’şûkını bilmek gerek Işk odına yanmak gerek ayruk oda yanmaz ola Kişi Hakk’ı bilmek gerek Hak v haberin almak gerek Bundayiken ölmek gerek varup anda ölmez ola Yûnus imdi var dek otur yüzüni hazrete götür Özün gibi bir er getür hiç cihâna gelmez ola 153 Bir söz diyeyin sana dinle cânun var ise Kim tama'lık eyleme aklun sana yâr ise % Ma'nada getürmişier kardaşdan yâr yiğrekdür Oğuldan dahi datlu eğer toğn yâr ise y m Gördün yârun eğridür nen var ise vir kurtul Uslulardan öğütdür işitdüğün var ise • • 1 Ansuz sözün gör nedür çok söz hayvan yükidür Arife bir söz yeter tende gevher var ise Etmek yiyüp tuz basmak ol nâ-merdler İşidür Etmek anı komaya tuzun hakkı var ise 139 Eylük erün yândur ölürse- uçmak yirldür Senden sonra söylenür ne dirliğim var ise Yûnus miskin delüdür hem sözinden bellüdür Ayıblaman yârenler eksüklüği var ise 4 154 Hak kelâmında öğdüği hûıiler indi sohbete Mü’min kulma virdüği hûıiler İndi sohbete Hep hûıiler zikr itdiler vatanın anup gitdiler Bizi derde bırakdılar hûıiler İndi sohbete Aklar konuşlar başma yaşı karışmaz yaşma Sordum şol ömrüm kuşma hûıiler indi sohbete Teşbihleri çini taşdan gördüm aklum gitdi başdan Gözler görmez oldı yaşdan huriler indi sohbete Sohbetleri sâkln sakin Allah’a olmuşlar yakın i • İmânun şeytandan sakın huriler indi sohbete Sohbetleri yavaş yavaş dillerinden gelmez savaş İmân Kur’ân ile yoldaş hûrîler indi sohbete Anlardur cennetde yatan Muhammed eteğin tutan Bize şefâ’atçi olan hûıiler indi sohbete Yûnus Emrem ey dür görsem makâmına dahi İrsem Hakkım didânm görsem hûrîler indi sohbete 155 İbrahim Peygamber Halil nazar kılmış ana Çelil Kalduk beryelerde zelil gel varalum Muhammed'e Berye kumlarım çeken varuban ziyâret iden Arafât'a inüp çıkan gel varalum Muhammed’e Şam’dan yana bir kapusı nûrdan yalabur yapusı Şefâ’at umar hepisi gel varalum Muhammed'e « Mekke’nün ortası kara hem nazar itdüm dört Yâra Âşık oldum Peygamber’e gel varalum Muhammed'e Âb-ı Zemzem suym içen çok tevbe istiğfar iden Ol Habîb'ün nûnn gören gel varalum Muhammed'e m M uh amme d yatur nûrile çevresi tolu hûrile Varan doyısar nûrile gel varalum Muhammed’e Bu Yûnus eydür ma'bûdum fenâ dünyâdan el yudu İki cihanda muradum gel varalum Muhammed'e 1 1 San’atün yiğreği çün namaz imiş hoş pişe Namaz kılan kişide olmaz yavuz endîşe Tanlacak tun gelgil elüni suya urgıl Üç kez salâvat virgil andan bakgıl güneşe Allah buyruğm dutgıl namaz un kılup gitgil Namâzun kılmaymca zinhâr varmagıl işe Evünde helâlüne beş vakt namaz öğretgil öğüdün dutmaz ise yazuğı yokdur boşa Namâz kılmaz klşinün kazanduğı hep harâm Bin kızılı var ise birisi gelmez İşe Namâz kılmayana sen müsülmandur dlmegil Hergiz müsülman olmaz bağn dönmişdür taşa Yûnus imdi namâzun komagıl sen kıla gör Ansuzın ecel irer ömür yetişür başa 141 157 Bir acâyib ışk geldi bende bu hâl üstlne Göğsüm! taht idindi oturdı can üstlne Sen sultansın ben kulam sen gülsin ben bülbülem Hükmün âleme yiter ne kim var kul üstlne Evvel bahâr oltcak ağaçlar tonanıcak Gör nice medh iderler bülbüller gül üstlne Görürsin âşıkları gezerler halk içinde Kişi var görmez gözi oturmış yol üstine a Sözler eyitdüm diyü Yûnus nükte eytmegil Dahi ylğrek eydür var el vardur el üstine 158 Yine yaz günleri geldi söyle bülbülcüğüm söyle Cümle çiçekler zeyn oldı söyle bülbülcüğüm söyle Kış çıkıcak İrdi bahâr cânum gafletden uyar Cennete döndl her diyar söyle bülbülcüğüm söyle Yeşil ton geydi ağaçlar pervâz urup uçar kuşlar Nefesim canlar bağışlar söyle bülbülcüğüm söyle Işk i|e eylegil cûşı gider gönlünden teşvişi Çıkuban gülzâra karşı söyle bülbülcüğüm söyle Kuru dikende gül biter hasretinden gine yiter Dertli mİ oldun benden beter söyle bülbülcüğüm söyle Bülbül âşıkdur güle âşıkun hâlin kim bile Güle karşu hoş ışk ik söyle bülbülcüğüm söyle Kudret haznesi açıldı âleme rahmet saçıldı Hülle tonları biçildi söyle bülbülcüğüm söyle i I 4 f4 t Şeyhüm andadur ben bunda cânum karar kılmaz tende Zârılığum dün ü günde söyle bülbülcüğüm söyle Kanadun açabllürsin açuban uçabilürsfn Deryâlar geçebilürsin söyle bülbülcüğüm söyle Yuvandan yavrun aldılar seni divâne kıldılar Zaman böyle-olur didiler söyle bülbülcüğüm söyle Geçdl ya ömrümün varı kor gidersin bu gülzân Yûnus’ un mûnisi yâri söyle bülbülcüğüm söyle 159 İçümde bir derd oldı diyeyln dervişlere Dervişlerün kademi kutludur her işlere Her kimün ki derdi vardur derman isteyü gider Benüm dermânum sensin bağrumdagı başlara Işkdan sabak ahırsın hem key katı bilürsin Nite revâ görürsin hidmeti dervişlere Işkunun cefâsından dünin günin ağlaram Akan bunar ne misal gözden inen yaşlara Câna duzak kuralum şâyed ışk ele gire Işkı niçe olurlar soralum dutmuşlara Şöyle hevâyî gelür duzak ilmin kim bilür Nice duzak kuralum bu konmaduk kuşlara Yûnus gönlün alam sen kime söyleyesin Sorar-ısan sor indi sen am bilmişlere 160 Durdum vardum sinlere du'â kıldum bunlara Gördüm kefenler yatur bulaşuban kanlara Kimi kız kimi gelin dünyâdan çekmiş elin Gördüm ölenler hâlin diyem işidenlere Yatur şeyh ü dânişmend çürümiş sünük ü ten Yoldaş olursa iman ya ne gussa bunlara Yatur yiğid ü koca ne»İrte bilür ne glce Ne kapu var ne baca girmiş gülistanlara Gördüm oğlancuklan uçmakdadur canlan Ne soru var ne hisâb girmiş gülistanlara Âşık Yûnus gör n'İder, dünyadan göçmiş gider Çağıru namazadur salâdur gelenlere 161 Dostdan haber kim getürdi sorun seher yillerine Hak Çalabilin bltitmesün aynılığın kullarına Vay bu aynlık firâkı dünyâ kime kaldı bakî Hak Çalabum olmış sâkî kadeh sunar kullarına Ol kadehün İçi toh anı içen olur deli Ol hocamın tâlibleri bil bağlamış yollanna Hocamun talibi çok 'dur hiç bundan kem teri yokdur Şunun mürşidi hak'dur uymaz nâsun allarına Nefsine muhâlif kişi turmaz akar gözi yaşı Bunda nefse uyan kişi t almaz Kevser göllerine Kevser havzına talanlar ölmezden öndin ölenler Nefsini düşmen bilenler konar Tûbâ t allarına Tûbâ falından uçanlar yüce makamlar geçenler «Şarâben tahûr» içenler banmaz dünyâ ballarına m Bu ma’nîden kimse almaz anda varan yine gelmez Bu dünyâya kimse kalmaz gelen göçer illerine m **• İy miskin Yûnus n'eylesün derdini kime söylesün Bir dem tecribe eylesün bu dünyân un hâllerine •M Y ■ (1, i) 162 ■ Kime kim dost gereğlse eydeyin ne kılasım Terk eyleye kendüzini hiç anmaya n'olasım Resml-durur âşıklarım dost yolmda kurban olmak Minnet dutar cümle âşık cânmı ışk alasmı Her kim âşık olmadıysa kurtılmadı mekr elinden Kamusından ışk ayırur dünyâ ahret belâsını i 4 Lâyık değüldür değme can dost yolma hare olmağa Ümit dutar cümle âşık dosta kurban olasını Dostdan yana giden kişi kendüzinden geçmek gerek Dost yağmalar can şarmı alup gönül karasım ( % ■ Dost yolma könilene girü dönmek olmayısar ” Bilme misin bu kamusı senden girü kalasını Sûret gözi ne göriser dost meclisi kanda-durur Can kulağıdur işiden bu âşıklar nâlesini •v» „ Bu dünyâda dostdan artuk Yûnus nesneyi sevmedi Bilmez misin gayretsüze dost u düşman güleslni 163 Çalab viribiye sana bir gün ecel serhengîni Gele görine gözüne azdura benzün rengini Eyde sana emâneti ıssı diler tapşuraym Ala senden emâneti ide senünle çengini t Emâneti senden ala gevdeni kuru boş sala Vebâller boynunda kala nefsün ura gül-bângini Malun u varım ly paşa hısmun kavimün üleşe İledeler seni haşa göresin sinün tengini Seni sinimde koyalar menzil mübârek diyeler Üstine tiz tiz yumalar dünyâmın hâk ü sengini Karanu yirde olasm amelün ile kal asm Ah Idüben çok çalasın âhır pişmanluk çengini Yûnus imdi tevbeye gel can şendeyken eyle amel Işk-ıla gel kuşamgör bu dervişlik pelhengini 164 Bir su’âlüm var sana iy dervişler ecesi Meşâyih ne buyurur yol haberi nicesi Vİrgil suâle cevab dutalum olsun savâb Şu'le kime gösterür ışk evinün bacası Evvel kapu şeriat emr ü nehyi bildürür Yuya günahlarum herbir Kur 'an hecesi İkincisi tarikat kulluğa bil bağlaya Yolı toğru varanı yarlıgaya hocası Üçüncisi nya'rifet can gönül gözin açar Bak ma'nâ sarayına arşa değin yücesi Dördüncisi hakikat ere eksük bakmaya Bayram ola gündüz! Kadir ola gicesi Bu şeriat güc olur tarikat yokuş olur Ma'rifet sarplık-durur hakikatdur yücesi Dervişün dört yanmda dört ulu kapu gerek Kancanı bakar-ısa gündüz ola gicesi Ana iren dervişe iki cihan keşf olur Anun sıfatın öğer ol hocalar hocası Dört hâl içinde derviş gerek siyâset çeke Menzile irmez kahır yol eri yuvacası Kırk kişi bir ağacı tağdan gücin indüre Ya bunca mürid muhib sırat nice geçesi Küfrün atarken sakm îmânun urm ayasın Yoksa sırsın güveci sebil olur güveci Dört kapudur kırk makam yüzaltmış menzili var Anı irene açılur vilâyet derecesi ♦ Âşık Yûnus bu sözİ muhal diyü söylemez Ma’nâ yüzin gösterür ol şâirler kocası 165 Kaçan ol mahbûb-i cihan benüm gözüme tuş oldı Gönlüm cânum virdüm ana ışkı bana yoldaş oldı Gönlüm eydür benem kuiı cânum eydür ben em kulı Hiç bilmezem kimündür ol ara yirde savaş oldı Bu ikisi arasmda bildüm devlet benüm imiş Hiç danışığum yoğiken başımı anımla hoş oldı Anı seven âşıklarım söyler isem sıfâtmı Anun ışkı urganımda koyundan da yavaş oldı Bir dem anunla dirliğüm bin ömrümden iyü imiş Andan ayru geçen günüm yüreğümde bir baş oldı Her kancanı bakar-ısam oldur gözüme tuş olan Önüm ardum sağum solum gencyaz oldı ger kış oldı Hızr u İlyas değül iken ölmez dirliğe sataşdum Hergiz yimez içmez iken içüm toptolu aş oldı 147 Cümle âlemim gönünde vardur anun mahabbeti Anı candan sevmeyenim bil kim imâm taş oldı Senün ışkun odı meğer sıçramaya kimesneye Bir zerre değdi Yûnus 'a cihan içinde fâş oldı 166 Bencileyin gören kişi ben sevdüğümün yüzini Delü ola t ağa düşe yavu kula kendüzini Ben nicesi diyübilem cemâli tertibin anun Kim can dudağıdur dadan anun kılıncı tozını Her nereye varur-ısa ol şirin hulu dllberüm Yitmişlki millete ol geçürür dürlü nâzım m Kişi neyi severise dilinde sözi ol olur Gensüz söyleyesüm gelür dâimâ anun sözini Kişi kendüliğiyile dosta lâyık olmaz-imiş Mahabbet burcmda ol kor âşıklarım ılduzmı Derdsüzlere benüm sözüm benzer kaya yankusma Haldaşı bilür kişinün gönünde gizlü razını Bu Yûnus'un gördüğini eğer zühre göreyidi Çengini elden bırağup unudayıdı sazım 167 Postdan haber sorar-ısan güzâf değüldür dost işi BeUü bilün hiç nesnedür bu cihanda dostsuz kişi Her kim ki dost yüzin göre dost dost diyü canın vire Ol vaktin ol dosta ire umda cümle teşvişi Kim yol buhsardur ana ol kıgırur andan yana Devlet irdi andan bana hâcet degül hümâ kuşı Dost iş! aceb iş-durur can denize talmış-durur Cansuzlara bir düş-durur gel yorasın sen bu düşl Dost ışkından âlem toldı herblr âşık andan oldı Işkstiz biten çiçek soldı ışkıledür dosthk hoşı Nice dlyeyin ben anı kabûl itmez yüzbin canı Ana lâyık kıymet kanı yokdur an un deki tuşı Işkı seve âşık gerek ne olısar ışkdan yiğrek Işkdur yire göke direk kalanı hep söz öküşi Yûnus imdi sen beniken âşıklara ne sen ve ben Yoklıkdamış dostı seven komaz ayruksı bakışı 168 * 01 çalabumun ışkı bağrumı baş eyledi Aldı benüm gönlümi sırrumı faş eyledi Hergiz gitmez gönülden hiç eksük olmaz dilden Çalab kendü nûnnı gözüme tuş eyledi Can gözi anı gördi dil andan haber virdi Can içinde oturdı gönlüm! arş eyledi Bir kadeh sundı câna can içdi kana kana Tolu geldi peymâne canı serhoş eyledi % Esrük oldı cânumuz dür döker lisân umuz Ol Çalabumun ışkı beni serhoş eyledi Ben kaçan derviş olam tâ ki ana iş olanı Yüzbin benüm gibiyi ışk hırka-pûş eyledi Yûnus imdi avmur dostı gördi sevinür Erenler mahfilinde ışka cünbiş eyledi 149 * 169 Toldur bize sun kadehi ışk şarabından iy sâki Ol denizden içür bize k’andaıv içer şeyh ü fakı Sohbetümüz iiâhidür sözümüz kevser suyıdur Ş âh um uz şahlar şâhıdur çalgumuzdur dost firakı Kim ki bir dem sohbet ola müftî müderris mât ola Bir İlâhî devlet ola andan İçen oldı bâki Hırkayıla tac yol virmez fereciyle âlim olmaz Din diyanet olmayıcak okısan yüzbin varakı Okıdun yidi Mushafı hâ tâat gÖsterür safî Çünki amel eylemedün gerekse var yüz yıl okı Bin kez hacca vardun-ısa bin kez gazâ kıldun*ısa Bir kez gönül kırdun-ısa gerekse var yollar dokı Gönül mİ yiğ KâT>e mi yiğ eyit bana aklı iren Gönül yiğ-durur zîre kim gönüldedür dost turağı Gönüllerin konşılarun ısmarladı Hak Resûl’e Mi’râc gicesi dostile bu keleci oldı bâki • Yûnus işün budur (hemin) dutgıl gönüller eteğin Dilersen bâki olasın gönüller oldılar bâki 170 Sana ibret gerek İse gel göresin bu sinleri Ger taş-ısan eriyesin bakup göricek bunlan m- Şunlar ki çokdur mallan gör nice oldı halleri Sonun bir gönlek geymiş anun da yokdur yenleri 3 Kanı mülke benüm diyen köşk ü saray beğenmeyen Şimdi bir evde yaturlar taşlar olmış üstünleri Bunlar eve girmeyeler zühd ü tâat kılmayalar Bu begligi bulmayalar zîrâ geçdi devranları Kanı ol şîrîn sözlüler kanı ol güneş yüzlüler Şöyle gayip olmış bunlar hiç belürmez nişanları ) 6 Bunlar bir vakt begler idi kapucılar korlar idi Gel şimdi gör bilmeyesin beg kangıdur ya kullan Ne kapu vardur giresi ne yimek vardur yiyesi Ne ışık vardur göresi dün olmışdur gündüzleri Birgün senün dahi Yûnus benven didüklerün kala Seni dahi böyle ide nitekim itdi bunlan 171 * Ben bunda seyr ider iken aceb sırra irdüm ahi Bir siz dahi sizde görün dbstı bende gördüm ahi Ben de bakdum bende gördüm benüm İle ben olanı Sûretüme cân vireni kimdüğüni bildüm ahi İsteyüben bulımazam ol ben isem ya ben kanı Seçemedüm andan beni bir kezden ol oldum ah! I Sûret toprakdur diyeni gönlüm kabûl itmez anı Bu toprağım cevherini hazrete irgürdüm ahi Münkir kişi tuymaz bum dertlülerün sezer câm Ben ışk bağı bülbüliyem ol bağçeden geldüm ahi Ma'şûk benümledür bile ayru değül kıldan kıla Irak sefer bizden kala dostı yakın bildüm ahi Değme bir yol kandan bana tağılmayam değme yana Kutlu oldı seferüm hoş menzile irdüm ahi Mansûr idüm ben ezelde anun içün geldüm bunda Yak külümi savur göğe ben «Ene'l-Hak» oldum ahî Ne oda yanam tağılam ne dara çıkam boğulanı İşüm bitince yüriyem teferrüce geldüm ahî Mün’im oldum yohsul iken benüm oldı kevn ü mekân Yirden göke magrib maşrık yire göke toldum ahi Nitekim ben beni bildüm bu oldı kim Hakk’ı buldum Korkum anı bulıncadı korkudan kurtuldum ahi Yûnus kim öldürür seni viren alur gine canı Bu canlara hükm ideni kim idüğin bildüm ahî 172 Menzili- ırak bu yolun bu yola kim varası Müşkili çok bu yolun bunı kim başarası Bu yola yarak gerek çok eksük gerek gerek Key demür yürek gerek bu sarp yola varası • 4 İnce sırat köprüsi sıfat imiş bu yolda Dosta giden kişinün toğnlıkdur çâresi Kimde kim toğnlık var Hak Çalab anı sever İki cihâne yarar ol erün sermâyesi. Toğnlık mancınığı istigfâr taşıyıla Toğru vardı atıldı yıkıldı nefs kal'ası İman aldanguclan bilün çokdur bu yolda Nefsine uy anlanın gitmez "yüzi karası Yüzbin rlyâ çerisi bilün vardur bu yolda Nefs öldürmiş er gerek ol çeriyi kırası Yûnus imdi salâdur gel gidelüm yoklığa Gözlenin lâyık ise dost dîdânn göresi 173 Niçe bir besleyesin bu kaddile kameti Düşdün dünyâ zevkına unutdun kıyameti Düriş kazan yi yidür bir gönül ele getür Yüz Kâbe'den yiğrekdür bir gönül ziyâreti a ■ Uslu değül delüdür halka sâlûslılk satan Nefsin Müsülmân itsün var ise kerameti Yüzbin peygamber gele hiç şefaat olmaya { Vay eğer olmaz ise A İlâh 'un inayeti Nefsin Müsülmân iden Hak yolın toğru varur Yarın ana olısar Muhammed şefâati Yûnus imdi sen dahi girçeklerden ohgör Girçek erenler imiş cümlemin ziyâreti 174 Erenler bir denizdür âşık gerek talaşı Bahrî gerek denizden girüp gevher alası Gine biz bahrî olduk denizden gevher alduk Sarraf gerek gevherün kıymetini bilesi Yüri var ebsem ol-a ne slmsârlık satarsın Alî gibi er gerek işbu sırra iresi Muhammed Hakk’ı bildi Hâkk’ı kendüde gördl Cümle yirde Hak hâzır göz gerekdür göresi Bile rızkımı Hak 'dan «Nahnu kasemnâ» pinhan Nefsin bilmiş er gerek göz hicâbm silesi Didüm işbu nefesi âşıklar hükmiyile Bahılhksuz er gerek bir karara turası Âlimler kitâb düzer karayı aka yazar Gönüllerde yazılur bu kltabun sûresi Yüri hey sûfi zerrak ne sâlûslık satarsın Hak'dan artuk kim ola kula dilek viresl Hak turağı gönülde âyâtı var Kur’an’da Arş dan yukaru canda ışk burcunun kulesi Şöyle delü olmışam bilmezin dünden güni Yüreğümde işledi ışk okınun yarası Gel imdi miskin Yûnus dut erenler eteğin nlesi mlskinlikde yoğluğ imiş çâresi 153 175 Işkun aldı benden beni bana seni gerek seni Ben yanaram düni güni bana seni gerek seni • * i . » Ne varlığa sevinürem ne yokluğa yirinürem Işkun ile avmuram bana seni gerek seni Işkun âşıklar öldürür ışk denizine taldurur Tecellîyile toldurur bana seni gerek seni Işkun şarâbından içem Mecnûn olup tağa düşem Şensin dün ü gün endişem bana seni gerek seni Sûfİlere sohbet gerek ahîlere ahret gerek Mecnunlara Leyli gerek bana seni gerek seni Eğer beni öldüreler külüm göğe savuralar Toprağum anda çağıra bana seni gerek seni r* Yûnus'durur benüm adum gün geldükçe artar odum İki cihanda maksûdum bana seni gerek seni - tit İM 176 Ömrüm beni sen aldadun ah n'ideyin ömrüm seni Beni deprenimez kodun ah n’ideyin ömrüm seni' Benüm derdüm hep sen idün cânum içinde cân idün Hem sen bana sultân idün ah n’ideyin ömrüm seni Gönlüm sana eğler idüm gül diyüben yiyler İdüm Garibseyüp ağlar idüm ah n’ideyin ömrüm seni Gider imiş bunda gelen dünya işi cümle yalan Ağlar ömrin yavı kılan ah n’ideyin ömrüm seni Hayrum şerrüm yazılısar ömrüm ipi üzüliser Gİdüp sûret bozulısar ah n’ideyin ömrüm seni • r Bari koyuban kaçmasan göçginci gibi geçmesen Ölüm şarabın İçmesen ah n’ideyin ömrüm seni Bir gün ola sensüz kalam kurda kuşa öyün olam Çüriyüben toprak olam ah n’ideyin ömrüm seni Miskin Yûnus bilmez misin yohsa nazar kılmaz mısın Ölenleri anmaz mısın ah n’ideyin ömrüm seni 177 # M Kime gönül virür isem benüm ile yâr olmadı Hâlüm bilüp derdüm sorup bana vefâdâr olmadı r Hak’dan meğer takdir idi âşık oldı gönlüm sana Hiç kimseler bencileyin ışka giriftâr olmadı I Işkdan şikâyetüm yokdur kendü tâli’ümden-durur Kendü yolın aramayan âdem değül er olmadı > Işk bir ulu hil’at-durur bir niçeye virür Çalab Bir niçeler kaldı mahrum ışkdan haberdâr olmadı Işk bir uludan nazardur âşık canlar erenlerdür Işka düşmeyen gönüller viran-durur şar olmadı İbrahim'e Nemrûd odm ışkdur gülistan eyleyen Işkdan nazar ericeğez gülzâr oldı nâr olmadı t t Hak yaratdı ylri göki ol Ahmed'ün dost lığına «Levlâk» ana delil oldı ansuz yir gök var olmadı lşkda kahırlar çok olur âşıklara gayret gerek Yûnus âşık oldun-ısa âşıklarda âr olmadı 178 ı Geldi geçdi ömrüm benüm şol yil esüp geçmiş gibi Hele bana şöyle geldi şol göz yumup açmış gibi İşbu söze Hak tanukdur bu can gevdeye konukdur Bir gün ola çıka gide kafesden kuş uçmış gibi Miskin âdem oğlanım benzetmişler ekinciye Kimi biter kimi yiter yire tohum saçmış gibi Bu dünyada bir nesneye yanar içüm köynür özüm Yiğid iken ölenlere gök ekini biçmiş gibi - Bir hastaya vardun ise bir içim (su) virdün ise Yarın anda karşu gele Hak şarâbın içmiş gibi i Bir miskini gördün İse bir eskice virdün ise Yarın anda sana gele Hak libâsın biçmiş^ gibi Yûnus Emre bu dünyada iki kişi kalur dirler Meğer Hızır İlyâs ola âb-ı hayât içmiş gibi 179 Halâl kıldı ma'şûka âşık kendü kanını Ma’şûk nakşından okur ışk eri Kur’ânını 156 Yârdan ayru olınca asılup ölmek yiğdür Âşık kendü bıragur boynma urganım Gitmez âşık gözinden hergiz ma’şûk hayâli Nitekim Zelhâ virür Yûsuf’un nişânuu Dirlik budur âşıka ma’şûk yobnda öle Sorarlar ise eydem âşıkun burhanını Belkıs ile Süleyman ışka düşdi bir zaman İsteyüp bulmadılar bu derdün dermânını Gökdeki Hârut Mârut ışk içün indi yire Zühre yüzin göricek unutdı Rahmanım Güzâf görmen siz ışkı kime uğradıyısa Sultânı iltür başdan yitürür hanmânını Ferhad bu ışk yolmda başın külünge dutdı Husrev Şîrîn derdinden dosta virdi cânım Leylî’yle Mecnûn işi aceb gelür bu halka Abdü’r-Rezzak terk itdi ışk içün îmâmnı Zemâne vefâlan cefâ gelür Yûnus’a Bir toğn yâr bulıcak fidî kılur cânrnı Müsülmanlar kim görmişdür âşık tevbe ltdügini Ya kini işitdi denize od düşüben dütdüğini 9 Şâhum senün ışkun odı düşdi gönül deryâsma Aceblerler kaynayuban ma’rifetler yetdüğini Yüzbin Isî'yile Mûsî ışkunda ser-gerdan gezer Aceblerler beni dahi ışk nehengi yutduğını Yüzgeçlük öğrenmeyen kul ko girmesin bu denize Işk deryâsı dipsuz-durur aceblemen batduğını Sarrâflığı öğrenmeyen bu gevheri boncuk sanur Varur virür yok nesneye bilmez neye satduğını Her kim ol dost didârım bunda ayan görmez-ise Yarın ol ser-gerdan geze hiç bilmeye n'ltdüğini Uşda Yûnus miskin eydür Tapduğ'umtız dost yüzldür Bunı anlamayan bilmez ma'nâ neye gitdüğini 181 Severem ben seni candan içeri Yolum ötmez bu erkândan İçeri t Nireye bakarisam toptolusun Seni kanda koyam benden içeri O bir dilber-durur yokdur nişanı Nişan olur mı nişandan İçeri Beni sorma bana bende değülven Sûretüm boş yürür tondan İçeri Beni benden alana irmez elüm Kadem kim basa sultandan içeri Tecelliden nasib irdi kimine Kİminün maksûdı bundan içeri Sı Kime dldar güninden şule değse An un şu’lesi var günden içeri Senün ışkun beni benden alupdur Ne şirin derd bu dermandan içeri Şeriat tarikat yoldur varana Hakikat ma’rifet andan içeri Süleyman kuş dilün bilür didiler Süleyman var Süleyman'dan İçeri Unutdum din diyânet kaldı benden Bu ne mezheb-durur dinden içeri Dinün terk idenün küfürdür işi Bu ne küfürdür îmandan içeri Geçer iken Yûnus şeş oldı dosta Ki kaldı kapuda andan içeri 182 Bakduğum yüzde gördüm Tapduğumun nûnnı Maksûdum bugün bildüm n'iderem ben yarını Yannum bugün bana hoş bayram düğün bana Düşde getir ün bana işidün ahbânnı 3 Dostun haberi bile nefsün sana yâr eyle Bak dosta yarağ eyle bu vücûdun şanm Vücûda gelmeyince kimse Hakk’ı bilmedi Bu vücuddan gösterdi dost bize dîdânnı Erin dîdânn gördüm güman terkini vurdum Dost bağçesine girdüm görmege gülzânm * 6 Dostun yüzİ gül bana âşıkam bülbül ana Kaykımazam dört yana çün buldum ışk erini «Elestü bi rabbiküm» Hak'dan nida gelicek Mü'minler «belî» diyüp itdiler ikrânnı Yûnus küfür elinden şikâyete geldiler İy sultânum gerçek er kes gider zünnârını 183 t Yort iy gönül sen bir zaman âsûde fâriğ koş yüri Korkma kayurma kimseden gussa vü gamdan boş yüri Hakikate bakar isen nefsün sana düşman yiter Var imdi ol nefsün ile unş savaş tokış yüri Nefsdür eri yolda koyan yolda kalur nefse uyan Ne işün var kimseyile nefsün e kakı buş yüri Diler-isen bu dünyânun şerrinden olasm emin Terk eyle bu kibr u kini hırkaya gir derviş yüri Ister-isen bu dünyâda ebedî sarhoş olasm Işk kadehün tolu getür yıl on~ikİ ay sarhoş yüri Kimse bağına girmegil kimse güllni dirmegil Var kendü ma’şûkun ile bağçede ol alış yüri Gönüllerde iğ olmagıl mahfillerde çiğ olmağı! Çiğ nesnemin ne dadı var gel ışk odına biş yüri Yûnus imdi hoş söylersin dinleyene şerh eylersin Halka nasihat satmca er ol yolmca koş yüri 184 m Ben yürürem yana yana ışk boyadı beni kana Ne âkılem ne divâne gel gör beni ışk n’eyledi Geh eserem yeller gibi geh tozaran» yollar gibi Geh akaram seller gibi gel gör beni ışk n’eyledi Akar sulayın çağlaram derdlü ciğerimi dağlaram Şeyhüm anuban ağlaram gel gör beni ışk n’eyledi I Ya elüm al kaldur beni ya vasluna İrdür beni Çok ağlatdun güldür beni gel gör beni ışk n 'eyledi Ben yürürem ilden ile şeyh soraram dilden dile Gurbetde hâlüm kim bile gel gör beni ışk n'eyledi Mecnûn oluban yürürem ol yân düşde görürem Uyanup melûl olura m gel gör beni ışk n'eyledi Miskin Yûnus bî-çâreyem başdan ayağa yâreyem Dost ilinden âvâreyem gel gör beni ışk n’eyledi 185 Bu ışk denizine talan hâcet değül ana gemi Yâhûd kanda bulalum biz bu sohbet ile bu demi Dünyâlığum yokdur dime bu gussâyı öküş yime Ma'şûkı ger sevdün-İse gider gönlündeki gamı Ben sevdüğiim ma'şûkayı sen dahi bir görse yidün Vİrmeyedün bu öğüdi fidi kılaydun bu canı Âşık kişi bilmez öğüt zira assı kılmaz öğüt Unudur ol kibr ü kini terk eyler gider dükkânı Girçek âşık olanlarun yüzinde nişâm olur Dünün günün turmaz akar gözleri yaşmun kanı Bu cümle âlem sevdüği şu din ile iman-durur Işksuz gerekmez vallâhi şol diniyile imanı Yûnus yüzün kaldırmagıl âşıklarun ayağından Eyle fidî yüzbin canı andan bulasın Sübhân'ı Yok yire geçürdüm güni ah nldeyim ömrüm seni Senünle olmadum ganî ah n 'ideyim ömrüm seni Geldüm ü geçdüm bilmedüm ağlayup gussâ vimedüm Senden ayrulam dlmedüm ah n’ideyim ömrüm seni Hayrımı şerrüm yazılısar ömrüm ipi üziliser Suret benden bozıhsar ah n 'ideyim ömrüm seni Gidüp girii gelmeyesin gelüp beni bulmayasın Bu benliği sermayesin ah n 'İdeyim ömrüm seni 161 Kanı sana güvendüğüm sevinüben özendüğüm Kaldı külli kazanduğum ah n’ideyim ömrüm seni Miskin Yûnus gidisersin uzak sefer idisersin Hasret ile kalısarsın ah n’ideyim ömrüm seni Niçe yıllar ömür sürdüm anca ağlayuban güldüm İşde ecel sana geldüm esenledüm dünyam seni Sürdüm ömrümi geçürdüm cânum hazrete uçurdum Ecel şerbetin içürdüm esenledüm dünyam seni a Yürürdüm sağ selâmet takdir eyledi melâmet Ecel kıldı hoş melâlet esenledüm dünyam seni Gelen geçermiş n’idelüm gelün ahrete gidelüm , Bu fenâyı terk idelüm esenledüm dünyam seni Hayr u şer itdüğün işler ol görünen dürlü düşler Bitdi bu kamu teftişler esenledüm dünyam seni Dün ü gün iderdüm zikir kılurdum Hakk'a şükür Ecel irdi bizi okur esenledüm dünyam seni Ben bir dervîşidüm dostum Hak’dan yana oldı kasdum Ecel duzağına basdum esenledüm dünyam seni Yâranlarum, kardaşlarum Hakk'a lâyık yoldaştanım Esen kalsun râzdaşlarum esenledüm dünyam seni İy Yûnus Emre bî-çâre özün dutgıl toğru.yâre Ölüme yoğimiş çâre esenledüm dünyam seni 188 Şükür minnet ol Allah’a gönlümüz! şâd eyledi 162 Ol ışkınun bir zerresi bırakdı Mansûr gönline Taşdı «Ene’l-Hak» diyüben çağırdı feryâd eyledi Güle güle geldi dâra eylediler yara yara Âşık idi ma’şûkma hoş dadın dâd eyledi Ol huyı hoş hem bûyı hoş hem güli hem reyhanı hoş Allah ana dostum didi adın Muhammed eyledi Yûnus senün ma'şûkunı sevdi yaratdı ol Ganî Boyu elif kaşları nun gözlerini sâd eyledi 189 * Ezeliden var-ıdı canumda bu ışk odı Eşkere itmezidüm bilürdüm kim dost kodı Dört kitabı okıyan bulmadı ışka çâre Ne begler ne sultanlar ne müderris ne kadı 3 Yir gök oynar ırılmaz yeller eser deprenmez Akıbet şol canun kim ışkun ola bünyâdı Ben râzıyam bu yolda günde bin kez yanarsam Şekerden dahi tatlu şîrîndür ışkun dadı Işk anadan doğmadı kimseye kul olmadı . Hükmine kıldı eser cümle biliş ü yâdı 4 6 Işka mecnun olanlar assı ziyandan fâng Korkmaz ıssı sovukdan pes ne biliser odı I Ezelde benüm fikrüm Enel Hak idi zikrüm Henüz dahi toğmadın ol Mansûr-ı Bagdâdî Işk çengine düşenün melâmetlıkdur işi Anun içün bednamdur miskin Yunus’un adı Münâcat 190 Yâ İlâhî ger suâl itsen bana Bu~durur anda cevâbum uş sana * Ben bana zulm eyledüm itdüm günâh N'eyledüm n 'itdüm sana iy pâdişâh Gelmedin hakkumda benüm kem didün Toğmadın âsî beni-Âdem didün Sen ezelde beni âsî yazasın Toldurasm âleme âvâzesin Her ne dilersen hakumda işledün Ne tuşa turdum-ısa sen tuşladun Ben mi düzdüm beni sen düzdün beni Pür ayıb nişe getürdün iy Ganî Gözüm açup gördüğüm zindân içi Nefs ü hevâ pür tolu şeytân içi Habs içinde ölmeyeyin diyü aç Mismil ü murdâr yidüm bir iki kaç Nesne eksüldi mi mülkünden senün Geçdi mi hükmüm ya hükmünden senün Rızkum yiyüp seni aç mı kodum Ya yiyüp öynüni muhtaç mı kodum m Geçmedi mi intikamun öldürüp Çürüdüp gözümi toprak doldurup Kıl bigi köpri yaparsın geç diyü Sen seni gel duzahumdan seç diyü i v-t Kıl bigi köpriden âdem mi geçer Ya düşer ya tayanur yahud uçar ı Kullanın köpri yaparlar hayr içün Hayri budur kim geçeler seyr içün Tâ gerek bünyâdı muhkem ola ol Ol geçenler eydeler uş toğru yol Terezi kurdun hevâset dartmağa Kasd idersün beni oda atmağa Terezi ana gerek bakkal ola Ya bezirgân tâcir ü attâr ola Sen basırsin hod bilürsin hâlümi Pes ne hâcet dartasm a'mâlümi Şimdi dirsin seni oda urayım Şerrün hayrun artuğısa göreyim Şerri az itmek değül mi hayrı çok Hayrı çok itmek değül mi hayrı çok * t Çün günâh murdarlarun murdandur Hazretün höd yaramazlar arıdur Pes nlçün murdarı açup dartasm Sen gerek lutf ile anı örtesin Sen temâşâ kılasın ben hoş yanam Hâşa l'illâh senden iy Rabbü'l-enâm Bir avuç toprağa bunca kil u kâl Neye gerek iy Kerîm-i Zü'l-celâl • Çün sana değmedi Yûnus’dan ziyân Sen bilürsin âşİkârâ vü nihân Değmesün senden dahi budur cevâb Son sözüm «V'allâhu alem bi’s-sevâb» 165 191 /■ Münâcât-ı Muhammed Ya Rabbi Settâru'l-uyûb senden dllerem ümmetüm Yâ Hayy u Gaffâru’z-zünûb senden dllerem ümmetüm Bu dem münâcât eyleyüp bin dürlü hâcât söyleyüp Özüm melâmet eyleyüp senden dllerem ümmetüm Yüce kıldum hlmmetümi kim kurtaranı ümmetüm! Esirgegil ben yetimi senden dllerem ümmetüm Atam anam istemezem dünya kaygusın yimezem • t Ümmetüm elden komazam senden dllerem ümmetüm Yüzüm! yire uruban kapulara toğru tumban Şükrâne cânum virüben senden dllerem ümmetüm Bu dem ki toğdum anadan geçdüm bu fâni haneden El yumışam virâneden senden dllerem ümmetüm * Şimdi ki başum kalduram gözüm yaşile tolduram Ahum cihâne bildürem senden dllerem ümmetüm Ümmetüm içün gelmişem himmeti yüce kılmışam Milk ü cana gelmemişem senden dllerem ümmetüm Çün bu konağa konmışam himmet atına binmişem Ümmet odına yanmışam senden dllerem ümmetüm Gelmemişem uçmağ-içün ya huriler koçmağ içün Şol bir avuç toprağ-içün senden dilerem ümmetüm Adum Muhammed viresin derdüm yine sen bilesin İn'âm u ihsan kılasın senden dilerem ümmetüm Katlandum ümmet gücine bakmazam ayruk uçma Kalmagıl ümmet suçına senden dilerem ümmetüm İOO Ol 'Tûr-i Sînâ hakklyçün Mekke vü Mînâ hakkıyçün Şehr*i Medine hakkıyçün senden dilerem ümmetüm Şensin Ahad sensin Samed ihsânuna yokdur aded Bu Yûnus'a irgür meded senden dilerem ümmetüm 192 Cevab-ı Huda Lûtf ıdüben eydür Hüdâ ümmetüne çekme cefâ Bu dem sana kıldum atâ bağışladum ümmetüni Ümmeti benden düedün himmet kılıcın biledün Muştuluk olsun eyidün bağışladum ümmetüni Kaldur başımı iy Habîb dertlülere sensin tabîb Ümmetüni itme garib bağışladum ümmetüni Adum Ahmed virmişem şeytânı senden sürmişem Küffân fldâ kılmışam bağışladum ümmetüni Dertlülere virdüm deva hâcetüni kıldum revâ Beni seven seni seve bağışladum ümmetüni Dönder yüzün! arşuma döşendi döşek ferşüme Gel bâri dura karşuma bağışladum ümmetüni Ümmetüni hep göçürem tizçek Sırât-ı geçürem Kevser şarâbın içürem bağışladum ümmetüni Nice gözün yaş idesin hem bağrunı baş idesin İn'âmum fâş idesin bağışladum ümmetüni aı İy yir ü göğün serveri bilsün seni ins ü peri Âhir zaman Peygamberi bağışladum ümmetüni Lûtf idüben eydür Ganî âsilere virdüm seni Senden dönem sanma beni bağışladum ümmetüni 167 Ümmettin oda yakmayam suçın başına kakmaya m Sentin sözünden çıkmayam bağışladum ümmetüni Sen yetimler başısın yanmış ciğerler aşısın Ümmetünün yoldaşısın bağışladum ümmetüni * Yüz bin şükür sultânumuz yine sevindi cânumuz Çünki didi Sübhânumuz bağışladum ümmetüni Yûnus Emrem dir zî-safâ Peygamber'ündür Müctebâ Çün Hak dldi yâ Mustafâ bağışladum ümmetüni / â. ÖBÜR YUNUSUN ŞİİRLERİNDEN 171 1 Hak müyesser itse varsam güzel Kâ 'be tu İlah sana Bakuban hayranım olsam güzel Kâ'betullah sana Kara donuna bürünür arşa beraber görünür Sana varmayan yirinür güzel Kâ’betullah sana 3 Kara donun heybet oldı yüreğüme korku toldı Gönlümün hasreti geldi güzel Kâ’betullah sana Gümüşden kapı açmışlar mermerlerin döşetmişler Altın kuşak kuşatmışlar güzel Kâ’betullah sana Sağ yanunda altın oluk Mevlâm salsa olsam konuk Ben ölürsem Hak uyamk güzel Kâ’betullah sana 6 Nurdan - durur başta tacı yitmiş blndür varan hacı Oldı yüreğüme acı güzel Kâ’betullah sana Kâ’benün çevresi dağlar dıdar görmiş sular çağlar Âşık Yûnus durmaz ağlar güzel Kâ’betullah sana 2 ■ Aceb bu benüm cânum azad ola mı yâ-Rab Yoksa yidi tamuda yana kala mı yâ-Rab Aceb bu benüm halüm yer altında ahvalüm Varup yatacak yirüm akreb dola mı yâ-Rab 3 Can hulkuma geldükde Azrail’i gördükde Ya canumı aldukda âsân ola mı yâ-Rab Allah olıcak kâzı bizden ola mı râzı Görüp Hablb'ün bizi şefi’ ola mı yâ-Rab Yûnus kabre vardukda Münker Nekir geldükde Bize suâl itdükde dilüm döne mi yâ-Rab Yunus Emre’nin olmayıp, obur Yunus'a (Aşık Yûnus'a) ait olan, fakat asırlar boyunca vc bugün Yûnus'un zannedilen şiirlerin en tanınmışlarından birkaçını buraya alıyoruz. « 3 Canum kurban olsun senün yoluna Adı güzel kendü güzel Muhammed Şefâat eylesün kemter kulına Adı güzel kendü güzel Muhammed Mü’min olanlarun çokdur cefası Âhiretde olur zevk u saf ası On sekiz bin âlemün Mustafa'sı Adı güzel kendü güzel Muhammed Yidi kat gökleri seyran eyleyen Kürsinün üs tinde cevlân eyleyen Mi’râcmda ümmetini dileyen Adı güzel kendü güzel Muhammed Dört çâryâr anun gökçek yaridür Anı seven günahlardan beridür On sekiz bin âlemün sultanıdur Adı güzel kendü güzel Muhammed Sen hak peygambersin şeksüz gümansuz Sana uymayanlar gider imansuz Âşık Yûnus n 'eyler dünyayı sensüz Adı güzel kendü güzel Muhammed * 4 Sordum san çiçeğe benzün neden sarıdur Çiçek eydür iy derviş ahum dağlar eridür Yine sordum çiçeğe sizde ölüm var mıdur Çiçek eydür iy derviş ölümsüz yir var mıdur 3 Yine sordum çiçeğe kışm nerde olursız Çiçek eydür iy derviş kışm türâb oluruz Yine sordum çiçeğe tamuya girer misiz Çiçek eydür iy derviş ol münkirler yiridür Yine sordum çiçeğe uçmağa girer misiz Çiçek eydür iy derviş uçmak âdem şehridür 6 Yine sordum çiçeğe gül sizün nen üz olur Çiçek eydür iy derviş gül Muhammed teridür * Yine sordum çiçeğe Âdemi bilür misiz Çiçek eydür iy derviş âdem binde biridür Yine sordum çiçeğe kırklan bilür misiz Çiçek eydür iy derviş kırklar Allah yândur 9 Yine sordum çiçeğe rengi kandan alırsız Çiçek eydür iy derviş ay ile gün nündür Yine sordum çiçeğe boynun neden eğridür Çiçek eydür iy derviş kalbüm Hakk'a doğrudur Yine sordum çiçeğe atan anan var mıdur Çiçek eydür iy derviş bu ne aceb sorudur 12 Yine sordum çiçeğe sen KâTıe'yİ gördün mi Çiçek eydür iy derviş Kâ’be Allah evidür Yine sordum çiçeğe bahçene girsem n’ola Çiçek eydür iy derviş kokla beni geri dur Yine sordum çiçeğe sen Sırat'ı gördün mİ Çiçek eydür iy derviş cümlenün ol yolıdur 15 Yine sordum çiçeğe gözün niçün yaşludur Çiçek eydür iy derviş bağırcığum başludur Yine sordum çiçeğe Yûnus’u bilir misin Çiçek eydür iy derviş Yûnus kırklar yândur 5 Yalancı dünyaya konup göçenler «talerler ne bir haber vlrürler 11 + Üzerinde türlü otlar bitenler Ne söylerler ne bir haber vİrürler Kİminün başında biter ağaçlar Kiminün başında sarartır otlar Kimi ma’sum kimi güzel yiğitler Ne söylerler ne bir haber virürler Toprağa gark olmış nazük tenleri Söylemeden kalmış tatlu dilleri Gelün duadan unutman bunlan Ne söylerler ne bir haber virürler Kimisi dÖrdinde kimi beşinde Kimisinün tacı yokdur başında Kimi altı kimi yidi yaşında Ne söylerler ne bir haber virürler 9 Kimisi bezirgân. kimisi hoca Ecel şerbetini içmek de güç a Kimi ak sakallu kimi pır koca Ne söylerler ne bir haber virürler Yûnus dir ki gör takdirün işleri Dökülmişdür kirpikleri kaşları Başlan ucmda hece taşlan Ne söylerler ne bir haber virürler 6 Dertlü ne ağlayup gezersin hurda Ağladursa Mevlâm yine güldürür Nice dertlü kondı göçti burada Ağladursa Mevlâm yine güldürür Bu derd be nü m mûnisümdür yârümdür Arşa çıkan benüm âh ü zârumdur Seni ağlatan lutf ıssı kerümdür Ağladursa Mevlâm yine güldürür 175 Dâim Hakk’a cemalimi dike-dur Zikr ile Mevlâyı dilden ana-dur Kahn kime ise lutfı anadur Ağladursa Mevlâm yine güldürür Sevdaya salma şu garib başunt Akıdur gözünden kanlu yaşum Kerlmdür onarur kulun işini Ağladursa Mevlâm yine güldürür Yûnus senün gözle ründe çok hâl var Önünde uğrayup geçecek yol var Gice gündüz dur da Mevlâ’ya yalvar Ağladursa Mevlâm yine güldürür 7 Dolap niçün inilersin derdüm vardur inilerem Ben Mevlâ’ya âşık oldum anun içün inilerem Benüm adum dertlü dolap suyum akar yalap yalap Böyle emreylemiş Çalap anun içün inilerem 3 Beni bir dağda buldılar kolum kanadum kırdılar Dolaba lâyık gördiler anun için inilerem «ı Dülügerler beni yondı her âzâm yirine kondı Bu inüdüm Hak’dan geldi anun için inilerem Suyum alçakdan çekerem dönüp yüksekden dökerem Görün şu ben ne çekerem anun için inilerem 6 Ben bir dağun ağacıyam ne tatluyam ne acıyatn Ben Mevlâ'ya duacıyam anun için inilerem Derviş Yûnus eydür âhı gözyaşı döker günâhı Hakk’a âşıkum vallâhi anun için inilerem 8 İy yârenler iy kardaşlar nic'ideyin n’ideyin ben Sen benüm kulum değülsin dir olursa n'ideyin ben Zelil mağbun olsa başum anda hiç dinmeye yaşum Mahşer güni içüm taşum nâr olursa n'ideyin ben Fesâd ile tolu içüm hey hocam bağışla suçum Cehennemde benüm içün yir olursa n'ideyin ben Dün ü güni gıybet sözüm her dem zinâ eyler gözüm Yarın Hak katında yüzüm kara-olursa nideyin ben Ben fesâd İçinde kaldum Yûnus eydür artdı derdüm Anda varacağum kabrüm dar olursa n’ideyin ben 9 . Vaktünüze hazır olun ecel varur gelür bir gün Emanetdür kuşça canun ıssı vardur alur bir gün m. Niçe bin kerre kaçarsm yldi deryâlar geçersin Pervâz uruban uçarsın ecel seni bulur bir gün 3 İşbu meclise gelmeyen anup nasihat almayan Elifden bayı bilmeyen okır kişi olur bir gün Tutmaz olur tutan eller çürür şol söyleyen diller Sevüp kazanduğun mallar vârislere kalur bir gün Yûnus Emrem bum söyler ışkun deryâsını boylar Şol yüce köşkler saraylar viran olur kalur bir gün 10 Adum adLum ilerü beş âlemden içerü On sekiz bin hicâbı geçdüm bir dağ içinde Yitmiş bin hicab geçdüm gizlü perdeler açdum 01 dost ile buluşdum gördüm bir dağ içinde P • 3 Gözler gibi görmedüm söz gibi söyleşmedüm Musîieyin münâcât İtdüm bir dağ içinde Gökler gibi gürledüm yeller gibi inledüm Sular gibi çağladum akdum bir dağ içinde Bir döşek döşemişler nûr ile bezemişler Didüm bu kimin ola sordum bir dağ içinde ■•t 6 Aynlmadum pîrümden aynlmadum şeyhümden Işkdan bir kadeh aldum içdüm bir dağ içinde Vardum ileri vardum Levh’i elüme aldum Âyetlerin okıdum yazdum bir dağ içinde Kalbden büyük dağ olmaz ol Allah'a doyulmaz Sohbetine kanılmaz irdüm bir dağ içinde 9 Açdum Mekke kapusm duydum ol dost kokusm Erenlerün hepisin gördüm bir dağ içinde Yûnus eydür gezerem dost iledür bazarum 01 Allah ’un dîdânn gördüm bir dağ içinde 11 Şol cennetün ırmakları akar Allah diyü diyü Çıkmış İslâm bülbülleri öter Allah diyü diyü Salınur Tûbâ dalları Kur 'an okır hem dilleri Cennet bağmun gülleri kokar Allah diyü diyü Kimi yiyüp kimi içer hep melekler rahmet saçar İdris nebi hülle biçer biçer Allah diyü diyü Hep nurdandur direkleri gümüşdendür yaprakları Uzandukça budaklan biter Allah diyü diyü Aydan andur yüzleri misk ü anberdür sözleri Cennetde huri kızlan gezer Allah diyü diyü Hakk’a âşık olan kişi akar gözlerinim yaşı Pür-nûr olur içi taşı söyler Allah diyü diyü Ne dilersen Hak 'dan dile kılavuz ol doğru yola Bülbül âşık olmış güle öter Allah diyü diyü Açıldı gökler kapusı rahmetle doldı heplsl Sekiz cennetim kapusı açar Allah diyü diyü Rıdvan-durur kapı açan hülle donlannı biçen Kevser şarabını içen kanar Allah diyü diyü Miskin Yûnus var yânna koma bu güni yanna Yarın Hak k 'un didânna varur Allah diyü diyü Arayı arayı bulsam İzünl İzinlin tozma sürsem yüzümi Hak nasib eylese görsem yüzüni Yâ Muhammed canum arzular seni Bir mübarek sefer olsa da gitsem Kâ'be yollannda kumlara batsam Hub cemalün bir gez düşde seyr itsem Yâ Muhammed canum arzular seni Zerrece kalmadı gönlümde hile Sıdk ile girmişem ben bu Hak yola Ebu-Bekir Ömer Osman da bile Yâ Muhammed canum arzular seni I Ali ile Haşan Hüseyin anda Sevgüsi gönülde mahabbet canda Yarın mahşer güni olur divanda Vâ Muhammed canum arzular seni Arafat dağıdur bizüm dağumuz Anda kabul olur bizüm duamuz Medine'de yatar peygamberümüz Yâ Muhammed canum arzular seni Yûnus medh eyledi seni dillerde Dillerde dillerde hem . gönüllerde Ağlayu ağlayu gurbet İllerde Yâ Muhammed canum arzular seni 13 Sen bunda garib mİ geldün niçin ağlarsın bülbül hey Yorulup İz mü yanıldun niçin ağlarsm bülbül hey Karlı dağlan mı aşdun derin ırmaklar mı geçdün Yârundan ayn mı düşdün niçin ağlarsm bülbül hey 3 Hey ne yavuz inilersin benüm derdüm yenilersin Dostı görmek mi dilersin niçin ağlarsm bülbül hey Kal'ah şehrün mi yıkıldı ya nâm u ânın mu kaldı Gurbetde yârün mi kaldı niçin ağlarsm bülbül hey Gülistanlarda yaylarsın taze gülleri yıylarsın Yavlak zârılık eylersin niçin ağlarsın bülbül hey 6 Uykudan gözün uyandı uyandı kana boyandı Yandı şol yüreğüm yandı niçin ağlarsm bülbül hey N'oldı şu Yûnus'a n'oldı ışkun deryâsma taldı Yine baharistan oldı niçün ağlarsm bülbül hey 14 Dağlar ile taşlar ile çağırayın Mevlâm seni Seherlerde kuşlar İle çağırayın Mevlâm seni Su dibinde mâhı ile sahralarda âhû ile Abdal olup yâ-hû ile çağırayın Mevlâm seni Gökyüzinde tsa ile Tûr tağında Mûsa He Elindeki asâ ile çağıraym Mevlâm seni Derdi öküş Eyyûb ile gözi yaşlu Ya’kub ile Ol Muhammed mahbûb ile çağıraym Mevlâm seni Hamd ü şükr-İ Allah İle vasf-ı «Kul-hüvallah» ile Dâima zikrullah İle çağıraym Mevlâm seni Bilmişem dünyâ hâlini terk itdüm kıyl ü kalinİ Baş açuk ayak yalım çağırayın Mevlâm seni Yûnus okır diller İle ol kumri bülbüller ile Hakkı seven kullar ile çağıraym Mevlâm seni * f 15 Gönlüm düşdi bu sevdâya gel gör beni ışk neyledi Başumı vİrdüm kavgaya gel gör beni ışk neyledi Ben ağlaram yana yana ışk boyadı beni kana Ne âkilem ne divane gel gör beni ışk neyledi Mecnun oluban yürürem dostı düşümde görüreni Uyanur melûl oluram gel gör beni ışk neyledi Işkun beni mest eyledi aldı gönlüm hast’eyledi Öldürmeye kasd eyledi gel gör beni ışk neyledi Gâh eserem yeller gibi gâh tozaram yollar gibi Gâh akaram seller gibi gel gör beni ışk neyledi Akan sulayın çağlaram dertlü yüreğüm dağlaram Yârüm içün ben ağlaram gel gör beni ışk neyledi Benzüm san gözlerüm yaş bağrum pâre ciğerüm baş Haldan bilen dertlü kardaş gel gör beni ışk neyledi Miskin Yûnus biçâreyem başdan ayağa yâreyem Dost elinden âvareyem gel gör beni ışk neyledi